زندگینامه شهید رمضان داوودی

 

رﻣﻀﺎن داودى در او‪ل ﻓﺮوردﻳﻦ ﻣﺎه ﺳﺎل 1343 در ﻣﺸﻬﺪ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ آﻣﺪ. ﺑﻪ دﻟﻴﻞﺗﻮﻟّﺪش در ﻣﺎه ﻣﺒﺎرك

 

‫رﻣﻀﺎن، ﻧﺎﻣﺶ را رﻣﻀﺎن ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ. ﻣﺎدرش ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﭘﺴﺮ ﺑﺰرگﺗﺮ ﻣﻦ ﻫﻢ در ﻣﺎه رﻣﻀﺎن ﺑﻪ دﻧﻴﺎ آﻣﺪ،

 

‫ﻣﺎ ﻧﺎﻣﺶ را ﻣﺤﻤ‪ﺪ ﮔﺬاﺷﺘﻴﻢ. ﻫﻤﻪ ﻣﻰﮔﻔﺘﻨﺪ: ﭼﻮن اﺳـﻤﺶ را رﻣـﻀﺎن ﻧﮕﺬاﺷـﺘﻪاﻳـﺪ، ﻫﻤﻴـﺸﻪ ﻣـﺮﻳﺾ

 

‫اﺳﺖ.

 

‫ﻣﺎدرش ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: زﻣﺎن ﺑﺎردارى رﻣﻀﺎن، ﺑﻪ ﻣﺠﺎﻟﺲ دﻋﺎ و روﺿﻪ ﻣﻰرﻓﺘﻢ. در اواﺧﺮ ﺑﺎردارى - ﻛـﻪ در

 

‫ﻣﺎه رﻣﻀﺎن روزه داﺷﺘﻢ - ﺟﻨﺐ و ﺟﻮش ﺧﺎﺻ‪ﻰ داﺷﺖ ﻛﻪ ﺑﺮاى دﻳﮕـﺮﺑﭽ‪ـﻪﻫـﺎ ﻣـﻦ اﻳـﻦ اﺣـﺴﺎس را

 

‫ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﻣﺠﺎﻟﺲ اﺋﻤ‪ﻪ(ع) ﺗﺄﺛﻴﺮى ﻋﻤﻴﻖ ﺑﺮ او ﻧﻬﺎده ﺑﻮد.

 

‫ﺗﺤﺼﻴﻼت اﺑﺘﺪاﻳﻰ را در ﻣﺪرﺳﻪى اﺣﻤﺪ ﺳﻌﻴﺪى و ﭘﺲ از آن دوره ى راﻫﻨﻤﺎﻳﻰ و دﺑﻴﺮﺳﺘﺎن را ﺳﭙﺮى

 

‫ﻛﺮد. ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﺎ ﺗﺤﺼﻴﻞﮔﺎﻫﻰ اوﻗﺎت ﺑﻪ ﻣﻐﺎزهى ﺳﻠﻤﺎﻧﻰ ﭘﺪرش و ﻳﺎ دﻧﺪان ﺳﺎزى ﺑـﺮادر ﺑـﺰرگﺗـﺮش

 

‫ﻣﻰرﻓﺖ. و ﭘﻮﻟﻰ را ﻛﻪﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﻰآورد، ﺑﻪ ﻣﺎدرش ﻣﻰداد ﺗﺎ ﺑﺮاى ﺑﭽ‪ﻪﻫﺎﻋﻴـﺪى و ﻳـﺎ ﻟـﻮازم ﻣﺪرﺳـﻪ

 

‫ﺑﺨﺮد.

 

‫ﻛﻤﻰ ﻛﻪ ﺑﺰرگﺗﺮ ﺷﺪ وارد ﻓﻌ‪ﺎﻟﻴ‪ﺖﻫﺎى ﺳﻴﺎﺳﻰ و ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺷﺪ. در ﺗﺸﻜﻴﻼت ﺷﺮﻛﺖ ﻓﻌ‪ـﺎل داﺷـﺖ. ﺑـﻪ

 

‫ﻣﺴﺠﺪ ﻣﻰرﻓﺖ و ﺑﻪ ﻣﺪ‪اﺣﺎن اﻫﻞاﻟﺒﻴﺖ(ع) ﻋﻼﻗﻪﻣﻨﺪ ﺑﻮد.

 

‫از ﻃﺮﻳﻖ ﺑﺴﻴﺞ ﺑﻪ ﺟﺒﻬﻪ اﻋﺰام ﺷﺪ. ﺧﺪﻣﺖ ﺳﺮﺑﺎزى را از ﻃﺮﻳﻖ ﺳﭙﺎه در ﻣﻬﺎﺑﺎد ﮔﺬراﻧﺪ. از وﻗﺘﻰ ﻛﻪ ﺑـﻪ

 

‫ﻃﻮر رﺳﻤﻰ وارد ﺳﭙﺎه ﺷﺪ، دﻧﺪان ﺳﺎزى را ﺗﻌﻄﻴﻞ ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ: ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ ذﻫـﻨﻢ ﻳـﻚ ﺟـﺎ ﻣﺘﻤﺮﻛـﺰ

 

‫ﺑﺎﺷﺪ.

 

‫ﻣﺎدر ﺷﻬﻴﺪ ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﺑﺮادر ﺑﺰرﮔﺶ از ﺟﺒﻬﻪ ﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﺷﺖ ﻛﻪ رﻣﻀﺎن ﺑﺪون ﺗـﺮس ﺟﻠـﻮ ﻣـﻰرود؛ ﺑﻬﺘـﺮ

 

‫اﺳﺖ وﻗﺘﻰ ﺑﺮاى ﻣﺮﺧﺼ‪ﻰ ﺑﺮﮔﺸﺖ، ﺑﻪ ﻓﻜﺮ ازدواج او ﺑﺎﺷﻴﺪ، ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑـﻪ زن و زﻧـﺪﮔﻰ دل ﺑـﺴﺘﻪ ﺷـﻮد.

 

‫وﻗﺘﻰ آﻣﺪ، ﻣﺎ ﺑﻪ او ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد ﻛﺮدﻳﻢ و او ﻫﻢ ﻗﺒﻮل ﻛﺮد.

 

‫در ﺳﺎل 1359 ﺑﺎ دﺧﺘﺮﻳﻜﻰ از ﺑﺴﺘﮕﺎﻧﺶ - ﻛﻪ ﺳﻴ‪ﺪ ﻫﻢ ﺑﻮد - ازدواج ﻛﺮد. ﺑﻌﺪ از ازدواج، ﻫﻤﺴﺮش را

 

‫ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﻪ ﻛﺮدﺳﺘﺎن ﺑﺮد.

 

‫ﺑﺮﺧﻼف ﻛﻮدﻛﻰ - ﻛﻪ ﺳﺎﻛﺖ و آرام ﺑﻮد - در ﻧﻮﺟﻮاﻧﻰ و ﺟﻮاﻧﻰ ﺑﺴﻴﺎر ﻓﻌ‪ﺎل و ﺧﻮدﺟﻮش ﺑﻮد.

 

‫ﺑﺮادرش ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ ﻣﺴﺠﺪﻣﺤﻠﻪى ﻣﺎ از ﭼﻮب ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد، او و ﺑﺮادر ﺑﺰرﮔﺘﺮﻣـﺎن - ﺑﺮاﺗﻌﻠـﻰ ﻛـﻪ

 

‫اﻳﺸﺎن ﻫﻢ ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪ - ﺑﺎزﺳﺎزى ﻣﺴﺠﺪ را ﺑﻪ ﻋﻬﺪه ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﺑﺎ ﭼﺎپ ﻗـﺒﺾﻫـﺎﻳﻰ ﻛـﻪ در ﺑـﻴﻦ ﻣـﺮدم

 

‫ﭘﺨﺶ ﻣﻰﻛﺮدﻧﺪ، ﻣﺴﺎﺋﻞﻣﺎﻟﻰ آن را ﺗﺄﻣﻴﻦ و ﻣﺴﺠﺪ را ﺑﺎ ﺗﻴﺮآﻫﻦ ﺑﻨﺎ ﻛﺮدﻧﺪ.

 

‫ﻫﻤﺴﺮ اﻳﺸﺎن ﺑﻪ ﻧﻘﻞ از ﻫﻤﺮزﻣﺶ ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: دردِ دﻳﮕﺮان را از آن ﺧﻮد ﻣـﻰداﻧـﺴﺖ و ﺗـﺎ ﺣـﺪ‪ اﻣﻜـﺎن

 

‫ﻣﻰﺧﻮاﺳﺖ ﻣﺸﻜﻼت را ﺣﻞﻛﻨﺪ. ﺑﺮاى ﺧﺎﻧﻮادهﻫﺎﻳﻰ ﻛﻪ درآﻣﺪ ﺧﻮﺑﻰ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ، در زﻣﺴﺘﺎن ﺑـﺮف ﭘـﺎرو

 

‫ﻣﻰﻛﺮد. ﺣﺘّﻰ ﻳﻚﺑﺎر ﻣﻨﺰل ﭘﻴﺮزﻧﻰ را آب ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ اﺗّﻔﺎق ﺷﻬﻴﺪ ﺑﻪ آن ﺟﺎ رﻓﺘﻴﻢ و ﺑﺎ ﻫـﻢ

 

‫ﭼﺎﻫﻰ را ﺣﻔﺮ ﻛﺮدﻳﻢﺗﺎ ﻣﺸﻜﻞ او ﺣﻞ ﺷﻮد.

 

‫ﺗﺄﻛﻴﺪ زﻳﺎدى روى ﺣﺠﺎب داﺷﺖ. ﻣﻰﮔﻔﺖ: اﮔﺮ اﺳﻼم ﺑﺎﺷﺪ ﺷﻤﺎ ﻫـﺴﺘﻴﺪ و ﮔﺮﻧـﻪ ﻣﻌﻠـﻮم ﻧﻴـﺴﺖ ﭼـﻪ

 

‫ﺑﻼﻳﻰ ﺳﺮﺗﺎن ﺑﻴﺎﻳﺪ.

 

‫ﻫﻤﺴﺮش ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﺣﺘّﻰﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮد ﻧﺎﺧﻦﻫﺎﻳﻢ را ﻧـﺎﻣﺤﺮﻣﻰ ﺑﺒﻴﻨـﺪ. در ﻛﻮﭼـﻪ ﻛـﻪ راه ﻣـﻰرﻓﺘـﻴﻢ،

 

‫ﺑﭽ‪ﻪﻣﺎن را ﺧﻮدش ﺑﻐﻞ ﻣﻰﻛﺮد. ﺣﺘّﻰ ﻳﻚﺑﺎر ﻛﻪ ﺑﻨﺪ ﻛﻔﺸﻢ ﺑﺎز ﺷﺪه ﺑـﻮد، در ﺧﻴﺎﺑـﺎن ﺧـﻢ ﺷـﺪ و ﺑﻨـﺪ

 

‫ﻛﻔﺸﻢ را ﺑﺴﺖ. ﮔﻔﺘﻢ: ﺧﻮدم ﻣﻰﺑﻨﺪم. ﺳﻌﻰ ﻣﻰﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﺣﺠﺎﺑﻢ ﺣﻔﻆ ﺷﻮد. ﮔﻔﺖ: ﺷﻤﺎ ﺳـﻴ‪ﺪ ﻫـﺴﺘﻰ و

 

‫اﺣﺘﺮام ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ واﺟﺐ اﺳﺖ. اﻣ‪ﺎ ﻫﻴﭻ وﻗﺖ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻣﺴﺘﻘﻴﻢﻳـﺎ ﺟﻠـﻮى ﻛـﺴﻰ ﺗـﺬﻛّﺮ ﻧﻤـﻰداد و ﻫـﺮ

 

‫ﻣﻮردى را ﺑﺎ اﺷﺎره در ﺧﻠﻮت ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ.

 

‫اوﻗﺎت ﻓﺮاﻏﺘﺶ را ﺑﻪﻣﺴﺠﺪ ﻣﻰرﻓﺖ و در دورهﻫﺎى ﻗﺮآن ﺷﺮﻛﺖ ﻣﻰﻛﺮد و ﺑﻪ ﻧﻮﺣـﻪ ﺧـﻮاﻧﻰ ﻋﻼﻗـﻪى

 

‫زﻳﺎدى داﺷﺖ.

 

‫ﻧﻤﺎز او‪ل وﻗﺖ را ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻰﻛﺮد و ﺧﻮدش ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻞ از اذان ﺑﺮاى ﻧﻤﺎز ﺧﻮاﻧﺪن آﻣﺎده ﻣﻰﺷﺪ.

 

‫ﺧﻮاﻫﺮ ﺷﻬﻴﺪ ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: در ﻣﻮرد ﺣﺠﺎب ﺧﻴﻠﻰ ﻣﻘﻴ‪ﺪ ﺑﻮد. آن وﻗﺖ ﻣﻘﻨﻌﻪﻫﺎﻳﻰ دو ﺗﻜّـﻪ ﺑـﺎ ﻛﻼﻫـﻰ در

 

‫زﻳﺮش ﺑﺮاى ﻣﺎ ﺧﺮﻳﺪه ﺑﻮد و ﻣﻰﮔﻔﺖ: دوﺳﺖ دارم از اﻳﻦﻫﺎ ﺑﭙﻮﺷﻰ.

 

‫از ﺧﺼﻮﺻﻴ‪ﺎت اﺧﻼﻗﻴﺶ: ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻰ، ﺻﺪاﻗﺖ و دﻟﺴﻮزى را ﻣﻰﺗﻮان ﻧﺎم ﺑﺮد. ﻫﻤﺴﺮش ﻣﻰﮔﻮﻳـﺪ: ﻣـﺎدرم

 

‫ﺑﺮاى ﻣﺎ ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮﻧﻰﺗﻬﻴ‪ﻪ ﻛﺮده ﺑﻮد و ﺑﻪ رﻣﻀﺎن داده ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪﺑﻴـﺎورد. در راه ﺑـﻪ ﺧﺎﻧـﻪى ﺑـﺮادرش

 

‫ﻣﻰرود و ﻣﻰﺑﻴﻨﺪ ﻛﻪﺑﭽ‪ﻪﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮن ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ، ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮن را ﺑـﻪ آنﻫـﺎ ﻣـﻰدﻫـﺪ. وﻗﺘـﻰ

 

‫ﺳﺮاغ ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮن را از او ﮔﺮﻓﺘﻢ، ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮن ﻛﻮﭼﻜﻰ ﺑﺮاﻳﻤﺎن ﺧﺮﻳﺪ و ﻣﺎﺟﺮا را ﺑﺮاﻳﻢ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻛﺮد ﻛﻪ ﺑﺎ اﻳـﻦ

 

‫ﻛﺎر رﺿﺎﻳﺖ ﻣﻦ ﻓﺮاﻫﻢﺷﺪ.

 

‫ﺑﻪ درس ﺧﻮاﻧﺪن اﻫﻤﻴ‪ﺖ زﻳﺎدى ﻣﻰداد. ﺑﻌﺪ از ازدواج دﻳﭙﻠﻢ ﮔﺮﻓـﺖ، وﻟـﻰ ﺑـﻪﺧـﺎﻃﺮ ﻣـﺴﺌﻮﻟﻴ‪ﺖﻫـﺎى

 

‫ﺟﺒﻬﻪ و ﺟﻨﮓ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ اداﻣﻪ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﺑﺪﻫﺪ.

 

‫ﻫﻤﺴﺮش ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: از ﻣﻦﻣﻰﺧﻮاﺳﺖ درس ﺑﺨﻮاﻧﻢ، وﻟﻰ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺸﻜﻼت زﻧﺪﮔﻰ و ﺑﭽ‪ـﻪدارى،

 

‫ﺣﻮﺻﻠﻪى درس ﺧﻮاﻧﺪن ﻧﺪاﺷﺘﻢ.

 

‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﻛﻪ از ﻣﻨﻄﻘﻪﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻰآﻣﺪ، ﺗﻤﺎم ﻛﺎرﻫﺎى ﺧﺎﻧﻪ را اﻧﺠﺎم ﻣﻰداد و ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮش ﻣﻰﮔﻔﺖ: در

 

‫اﻳﻦ ﻣﺪ‪ت ﺗﻮ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﻳﻰ ﺗﻤﺎم ﻣﺸﻜﻼت را ﺗﺤﻤ‪ﻞ ﻛﺮدهاى؟!

 

‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﻛﻪ در ﻛﺮدﺳﺘﺎن ﺑﻮدﻧﺪ، روزى ﺑﻪ اﺗّﻔﺎق ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ از دوﺳﺘﺎﻧﺸﺎن ﺑﺎ ﭘﻮﺷﻴﺪن ﻟﺒـﺎس ﻛـﺮدى ﺑـﻪ

 

‫راﺣﺘﻰ در ﺑﻴﻦ ﻧﻴﺮوﻫﺎى دﺷﻤﻦ ﻧﻔﻮذ ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ اﻳﺸﺎن ﻣـﻰﺑﻴﻨـﺪ، زﻧـﻰ ﭘـﺸﺖ دﻳـﻮارى ﭘﻨـﺎه ﮔﺮﻓﺘـﻪ و

 

‫رزﻣﻨﺪهﻫﺎ را ﺗﺮور ﻣﻰﻛﻨﺪ. او را ﻣﻰﮔﻴﺮد و ﺑﻪ ﻧﻴﺮوﻫﺎ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﻣﻰدﻫﺪ.

 

‫اﮔﺮ ﻣﺴﺌﻠﻪاى ﻣﻐﺎﻳﺮﺑﺎ اﻫﺪاف اﺳﻼم و ﻣﻮازﻳﻦ اﺧﻼﻗﻰ ﻣﻰدﻳﺪ، ﻋﺼﺒﺎﻧﻰ ﻣﻰﺷﺪ.

 

‫ﻫﻤﺴﺮش ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: در اﻳﻦ اواﺧﺮ ﻣﻮﺟﻰ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﮔﺎﻫﻰ ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻋﺼﺒﺎﻧﻰ ﻣـﻰﺷـﺪ و داد و ﻓﺮﻳـﺎد

 

‫ﻣﻰﻛﺮد، اﻣ‪ﺎ وﻗﺘﻰ ﺣﺎﻟﺶ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻰﺷﺪ، ﻋﺬرﺧﻮاﻫﻰ ﻣﻰﻛﺮد و ﻣﻰﮔﻔﺖ: ﺗﻮﻧﺎراﺣﺖ ﻧﺒﺎش.

 

‫ﺑﺰرگﺗﺮﻳﻦ آرزوﻳﺶ ﺷﻬﺎدت در راه اﺳﻼم ﺑﻮد. ﺷﻬﺎدت را ﺑﺎ ﺷﻜﻨﺠﻪ دوﺳﺖ داﺷﺖ، ﺗـﺎ ﻫـﺮ ﭼـﻪ ﮔﻨـﺎه

 

‫ﻛﺮده، ﻫﻤﻪ از ﺑﻴﻦ ﺑﺮود.

 

‫ﺑﻌﺪ از ﻋﻤﻠﻴ‪ﺎﺗﻰ ﻛﻪ ﻳﻚ ﮔﺮوه ﻫﻔﺖ ﻧﻔﺮه ﺗﺸﻜﻴﻞ ﻣﻰدﻫﻨﺪ و ﭘﺲ از آزاد ﻛـﺮدن ﻳـﻚ ﻣﺤـﻮر از دﺳـﺖ

 

‫ﺿﺪ‪اﻧﻘﻼب، در ﺣﺎل ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﮕﺎه ﺑﺎ ﺿﺪ‪اﻧﻘﻼب روﺑﻪرو ﻣﻰﺷﻮﻧﺪ. ﺑﻌﺪ از درﮔﻴـﺮى، ﭼﻬـﺎرﻧﻔﺮ ﺷـﻬﻴﺪ

 

‫ﻣﻰﺷﻮﻧﺪ و ﻳﻜﻰ از رزﻣﻨﺪهﻫﺎﻣﻮﻓّﻖ ﺑﻪ ﻓﺮار ﻣﻰﺷﻮد و ﻳﻜﻰ دﻳﮕﺮ از اﻓﺮاد ﻫﻢ ﺑﻪ ﻃـﺮز ﻓﺠﻴﻌـﻰ ﺷـﻜﻨﺠﻪ

 

‫ﻣﻰﺷﻮد و ﺑﻪ ﺷﻬﺎدت ﻣﻰرﺳﺪ. روى ﭘﻮﺳﺖ ﺻﻮرت و ﺑﺪن رﻣﻀﺎن ﭘﺲ از رﻳﺨـﺘﻦ آب ﺟـﻮش و ﻛﻨـﺪن

 

‫ﭘﻮﺳﺖ اﻳﺸﺎن، ﺑﺪﻧﺶ را ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ و ﺷﻜﻤﺶ را ﭘﺎره ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ و آن ﻗﺪر ﺑﺎ ﺳﻨﮓ روى ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﺷـﻬﻴﺪ

 

‫ﻣﻰزﻧﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﺘﻼﺷﻰ ﻣﻰﺷﻮد و ﺑﻪ ﻃﺮز ﻓﺠﻴﻌﻰ ﺑﻪ ﺷﻬﺎدت ﻣﻰرﺳﺪ.

 

‫ﻫﻤﺴﺮش ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﻛﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد، ﺑﻪ ﺷﻬﺎدت رﺳﻴﺪ.

 

‫ﺑﻌﺪ از ﺷﻬﺎدت رﻣﻀﺎن، ﭘﺪرش ﺑﺎ ﺳﻦّ ﺑﺎﻻ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻣﻰرود، اﺳﻠﺤﻪ او را ﻣﻰﮔﻴـﺮد و ﻣـﻰﮔﻮﻳـﺪ:

 

‫ﻛﺴﻰ ﻓﻜﺮ ﻧﻜﻨﺪ از ﺟﺒﻬﻪﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﻛﻢ ﺷﺪه اﺳﺖ.

 

‫از اﻳﻦ ﺷﻬﻴﺪ ﺑﺰرﮔﻮار ﻳﻚ ﭘﺴﺮ و ﻳﻚ دﺧﺘﺮ ﺑﻪ ﻳﺎدﮔﺎر ﻣﺎﻧﺪه اﺳﺖ.