ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻬﺎرى - او‪ﻟﻴﻦ ﻓﺮزﻧﺪ اﺑﺮاﻫﻴﻢ - در ﺳﺎل 1343 در ﻣﺸﻬﺪ ﺑﻪ دﻧﻴـﺎ آﻣـﺪ. در ﻛـﻮدﻛﻰ ﻗـﺮآن را در

 

‫ﻣﻜﺘﺒﺨﺎﻧﻪ آﻣﻮﺧﺖ و از ذﻫﻦ ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺧﻮردار ﺑﻮد. در ﻛﺎرﻫﺎى ﻣﻨﺰل ﻛﻤﻚ ﻣﻰﻛـﺮد و ﺑـﺴﻴﺎر ﭘﺮﺟﻨـﺐ و

 

‫ﺟﻮش ﺑﻮد. ﺗﺤﺼﻴﻼت اﺑﺘﺪاﻳﻰ را در ﻣﺪرﺳﻪ ﺷﺎوﻛﻦ ﻣﺸﻬﺪ ﺑﺎ ﻧﻤﺮات ﺧﻮب ﺑﻪ اﺗﻤﺎم رﺳـﺎﻧﺪ. ﺑـﻪ ﻣـﺴﺠﺪ

 

‫ﻣﻰرﻓﺖ و ﻧﻤﺎزش را ﻣﻰﺧﻮاﻧﺪ. در ﻛﻨﺎر درس ﺑﻪ ﭘﺪرش ﻧﻴﺰ در ﻗﻨﺎدى ﻳﺎرى ﻣﻰرﺳﺎﻧﺪ.

 

‫ﻣﺎدرش ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﻋﻼﻗﻪﺷﺪﻳﺪى ﺑﻪ ﺧﺪا و اﺋﻤﻪ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﻦ(ع) داﺷﺖ و ﻣﻦ ﭼﻮن از ﻋﻼﻗﻪ او ﺑﻪ ﭼﻨﻴﻦ

 

ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺗﻰ ﻣﻄﻠّﻊ ﺑﻮدم ﺑﻴﺸﺘﺮ از اﺋﻤﻪ ﺑﺮاى اﻳﺸﺎن ﻣﻰﮔﻔﺘﻢ.

 

‫ﺑﺎ ﺷﺮوع ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎى اﻧﻘﻼﺑﻰ در ﺳﺎل 1357، ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎى ﺧﻮد را آﻏﺎز ﻛﺮد و ﺷـﺐ و روز از دﺳـﺘﺎوردﻫﺎى

 

‫اﻧﻘﻼب ﭘﺎﺳﺪارى ﻣﻰﻛﺮد.

 

‫دوران ﻧﻮﺟﻮاﻧﻰ ﻣﺤﻤﺪﺑﺎ ﭘﻴﺮوزى اﻧﻘﻼب ﻣﺼﺎدف ﺑﻮد. او ﺑﺎ وﺟـﻮد اﺳـﺘﻌﺪاد ﺧـﻮب در درس ﺧﻮاﻧـﺪن،

 

‫درس را رﻫﺎ ﻛﺮد و رواﻧﻪﻣﻴﺎدﻳﻦ ﺟﻨﮓ ﺷﺪ. اﻟﺒﺘّﻪ در ﻛﻨﺎر آن، درﺳﺶ را در ﻣﻘﻄﻊ راﻫﻨﻤﺎﻳﻰ ﺑـﻪ اﺗﻤـﺎم

 

‫رﺳﺎﻧﺪ.

 

‫وى ﻛﺘﺎﺑﻬﺎى ﻣﺬﻫﺒﻰ را ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻣﻰﻛﺮد. ﺧﺎدم و ﻣﺆذّن ﻣﺴﺠﺪ ﺑﻮد. ﺑﺴﻴﺎر ﻓﻌ‪ﺎل و اﻫـﻞ ﻣﻌﺎﺷـﺮت ﺑـﻮد.

 

‫ﻋﻼﻗﻪ ﺧﺎﺻ‪ﻰ ﺑﻪ اﻣﺎم(ره) داﺷﺖ و ﺳﺨﻨﺮاﻧﻴﻬﺎى اﻣﺎم (ره) را ﻫﻤﻴﺸﻪﮔﻮش ﻣﻰداد.

 

‫در ﭘﺎﻧﺰده ﺳﺎﻟﮕﻰ وارد ﺳـﭙﺎه ﺷـﺪ و ﻫﻤـﻮاره در ﻫﻤـﻪ ﻋﺮﺻـﻪﻫـﺎى ﺟﻨـﮓ ﺣـﻀﻮر ﭼـﺸﻤﮕﻴﺮ داﺷـﺖ.

 

‫ﺑﺰرگﺗﺮﻳﻦ آرزوﻳﺶ ﺷﻬﺎدت ﺑﻮد و ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻓﺶ ﺟﻨﮓ و ﺟﺒﻬﻪ.

 

ﻣﺎدرش ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: وﻗﺘﻰ از ﺟﺒﻬﻪ ﺑﺮ ﻣﻰﮔﺸﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻗﺮآن و دﻋﺎ ﻣﻰﺧﻮاﻧﺪ.

 

‫در ﺳﺎل 1363 ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻢﻓﺎﻃﻤﻪ اﺧﻮان ﺻﻔﺎر ازدواج ﻛﺮد و ﻣﺮاﺳﻢ ﺳﺎده اى ﺑﺮﮔﺰار ﺷﺪ. ﺛﻤﺮه اﻳـﻦ ازدواج

 

‫ﻓﺮزﻧﺪ ﭘﺴﺮى اﺳﺖ ﺑﻪﻧﺎم روح اﻟﻠّﻪ ﻛﻪ در 16 ﻣﺮداد 1365 ﺑﻪ دﻧﻴﺎ آﻣﺪه اﺳﺖ.

 

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ دوران ﺟﻮاﻧﻰاش را در ﺟﺒﻬﻪ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺑﺮد. ﻣﺎدرش ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﺑﻪ ﻳﺎد دارم ﻳﻚ ﺷﺐ ﻛـﻪ از

 

‫ﺟﺒﻬﻪ آﻣﺪه ﺑﻮد، دﻳﺪم از ﺧﻮاب ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪه و ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻰﻛﻨﺪ و ﻳﺎ زﻫﺮا ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ. ﮔﻔـﺘﻢ ﭼـﻪ ﺷـﺪ؟ ﺷـﻬﻴﺪ

 

‫ﮔﻔﺖ: ﺧﻮاب دﻳﺪم دﺳﺘﻢ را ﺗﻮى دﺳﺖ اﻣﺎم ﮔﺬاﺷﺘﻢ. ﻣﺎدر، ﻣﻦ ﺷﻬﻴﺪ ﻣﻰﺷﻮم.

 

‫ﺧﻮاﻫﺮش ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﺑﺴﻴﺎر ﺷﻮخﻃﺒﻊ ﺑﻮد و ﻫﻤﻪ را ﻣﺠﺬوب ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻰﻛﺮد. ﺑﺴﻴﺎر ﺻﺒﻮر ﺑﻮد و ﺑﻴـﺸﺘﺮ

 

‫وﻗﺘﺶ را در ﻣﺴﺠﺪ ﺑﻪﻋﺒﺎدت ﻣﻰﮔﺬراﻧﺪ و در ﺑﺴﻴﺞ ﻓﻌ‪ﺎﻟﻴ‪ﺖ ﻣﻰﻛﺮد و ﻧﻮﺣﻪ ﺧﻮان ﻧﻴﺰ ﺑﻮد. اﻳـﺸﺎن ﺑـﻪ

 

‫ﻧﻤﺎز او‪ل وﻗﺖ ﺑﺴﻴﺎر ﺗﺄﻛﻴﺪ داﺷﺖ. و ﻫﻤﻴﺸﻪ اﻓﺮاد ﺧﺎﻧﻮاده را ﺑﻪ اﺣﺘﺮام ﮔﺬاﺷﺘﻦ ﺑﻪ ﭘﺪر و ﻣـﺎدر ﺗﻮﺻـﻴﻪ

 

 ‫ﻣﻰﻛﺮد رﻋﺎﻳﺖ ﺣﺠﺎب را ﺑﺴﻴﺎر ﺗﺄﻛﻴﺪ داﺷﺖ و اﺣﻜﺎم و ﻣﺴﺎﻳﻞ ﻧﻤﺎز را ﺑﻪ ﻣﻦ آﻣﻮزش ﻣﻰداد.

 

‫ﻋﻠﻰاﻛﺒﺮ ﺗﺮاﺑﻴﺎن - دوﺳﺖ و ﻫﻤﺮزم ﺷﻬﻴﺪ - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﺑﺰرﮔﻰ و ﺑﺰرﮔﻮارى در او رو ﺑﻪ ﻛﻤﺎل ﺑﻮد، اﮔـﺮ

 

‫ﻳﻚ روز او را ﻧﻤﻰدﻳﺪى روز ﺑﻌﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮات ﻣﺤـﺴﻮس در او ﻣـﺸﺎﻫﺪه ﻣـﻰﻛـﺮدى. ﺑﺎﻟﻨـﺪﮔﻰ و ﭘﻴـﺸﺮﻓﺖ

 

‫روﺣﻰ در او ﺑﻪ وﺿﻮح ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻣﻰﺷﺪ. ﺷﻬﻴﺪ ﻋﺎرف وارﺳﺘﻪ و دل آﮔﺎه ﺑﻮد، ﮔﺮﭼـﻪ او ﻣـﺴﺌﻮل ﺗﺨﺮﻳـﺐ

 

‫ﺗﻴﭗ وﻳﮋه ﺷﻬﺪا ﺑﻮد، از ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺮوﻫﺎى واﺣﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ زﺣﻤﺖ ﻣﻰﻛﺸﻴﺪ و ﺗﻮاﺿﻊ و ﻓﺮوﺗﻨﻰ او ﺑﻴﺶ از ﻫﻤﻪ

 

‫ﺑﻮد. ﺗﺴﻠّﻂ ﺑﻪ ﻛﺎر و ﻣﺪﻳﺮﻳ‪ﺖ داﺷﺖ. ﺷﻬﻴﺪ ﺟﺪاى از ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺟﺒﻬﻪ و ﺟﻨﮓ ﺑﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻧﻴﺰ ﻣﻰﭘﺮداﺧﺖ و

 

‫در زﻣﻴﻨﻪ ﺣﻔﻆ ادﻋﻴﻪ و ﻗﺮآن ﻛﺎر ﻣﻰﻛﺮد. ﻫﻤﻮاره ﺣﻀﻮر در ﺟﺒﻬﻪ را ﻳﻚ ﺗﻜﻠﻴﻒ ﺷـﺮﻋﻰ ﻣـﻰداﻧـﺴﺖ.

 

‫وﻗﺘﻰ در ﺟﺒﻬﻪ ﺑﻪ ﻧﻤﺎز ﻣﻰاﻳﺴﺘﺎد ﺷﻜﻮه ﻧﻤﺎزش، دﻳﮕﺮان را ﺑﻪ ﺗﻮ‪ﻗﻒ و ﺗﻮ‪ﺟﻪ وا ﻣﻰداﺷﺖ. ﻣﺤﺒـﻮب دل

 

ﻫﻤﻪ رزﻣﻨﺪﮔﺎن در ﻛﻠﻴﻪ واﺣﺪﻫﺎ و دﺳﺘﻪﻫﺎ ﺑﻮد. او ﻣﺼﺪاق ﺟﻠﻮه اﻟﻬﻰ ﺑﻮد و ادﺑﺶ زﺑﺎﻧﺰد ﻫﻤﻪ ﺑﻮد.

 

‫ﺷﻬﻴﺪ ﺟﻌﻔﺮ رﺟﺐزاده - دوﺳﺖ و ﻫﻤﺮزم ﻣﺤﻤﺪﺑﻬﺎرى - در دﻓﺘﺮ ﺧـﺎﻃﺮاﺗﺶ ﻧﻮﺷـﺘﻪ اﺳـﺖ: ﻣﺤﻤـﺪ

 

‫ﻗﺒﻞ از رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﻣﻴﺪان، ﭘﺲ از ﺗﻮ‪ﺳﻞ ﻛﺎرش را ﺷﺮوع ﻣﻰﻛﺮد، ﻟـﺬا اﻣـﺪادﻫﺎى اﻟﻬـﻰ ﻳـﺎر و ﻣـﺪدﻛﺎر او

 

‫ﺑﻮدﻧﺪ. ﺑﻬﺎرى ﻫﻤﻴﺸﻪ اﻳﻦ ﺑﻴﺖ ﺷﻌﺮ را ﻣﻰﺧﻮاﻧﺪ:

 

‫ﺧﻨﺪه ﺗﻠﺦ ﻣﻦ از ﮔﺮﻳﻪﻏﻢ اﻧﮕﻴﺰﺗﺮ اﺳﺖ                       ‫ﻛﺎرم از ﮔﺮﻳﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ اﺳﺖ ﺑﻪ آن ﻣﻰﺧﻨﺪم.

 

‫ﺷﻬﻴﺪ ﺑﻬﺎرى در ﺧﺎﻃﺮهاى ﺑﻴﺎن ﻛﺮده اﺳﺖ: در ﻋﻤﻠﻴ‪ﺎت رﻣﻀﺎن ﺑﻌﺪ از ﻣﺪ‪ﺗﻬﺎ ﺗﻼش، ﻣﺮا ﺑﺮاى ﺧﻨﺜـﻰ

 

‫ﻛﺮدن ﻣﻴﻦ ﺑﻪ ﻣﻨﻄﻘﻪﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ. ﺑﺎ ﮔﺮوه اﻃّﻼﻋﺎت دو ﺷﺐ ﻗﺒﻞ از ﻋﻤﻠﻴ‪ﺎت ﺟﻠﻮ رﻓﺘﻴﻢ، وﻗﺘﻰ ﺑﻪ ﻣﻴـﺪان

 

‫رﺳﻴﺪﻳﻢ، ﻣﻦ ﺟﻠﻮ رﻓﺘﻢ و ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻦ را ﺧﻨﺜﻰ ﻛﺮدم، ﻣﺘﻮ‪ﺟﻪ ﺷﺪم ﻣﻴﻨﻬﺎ را ﻗﻴﺮ زده اﻧﺪ و ﭼﺎﺷﻨﻰ آﻧﻬﺎ در

 

‫ﻧﻤﻰآﻳﺪ و ﻣﻦ ﻫﻢ ﻛﻪﺧﻴﻠﻰ ﻣﻰﺗﺮﺳﻴﺪم و اﻳﻦ او‪ﻟﻴﻦ ﻛﺎرم ﺑﻮد، ﺷﻴﻄﺎن ﻣﺮا وﺳﻮﺳﻪ ﻛﺮد، ﺧﻮب ﺑﺮﮔﺮد و

 

‫ﺑﮕﻮ ﻣﻴﻨﻬﺎ ﺧﻨﺜﻰ ﻧﻤﻰﺷﻮد. ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ، ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﻰ دور ﻧﺸﺪه ﺑﻮدم، ﺑـﺎز ﺑـﻪ ﻓﻜـﺮ ﻓـﺮو رﻓـﺘﻢ ﻛـﻪ ﺟـﻮاب

 

‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه را ﭼﻪ ﻣﻰدﻫﻰ. او ﻧﻤﻰﮔﻮﻳﺪ: ﻣﻴﻨﻬﺎ ﻗﻴﺮ داﺷﺖ ﺑﻠﻜﻪ ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﺗﻮ ﺑﻪ درد ﺗﺨﺮﻳﺐ ﻧﻤﻰﺧـﻮرى. در

 

‫آﻧﺠﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻧﺎﭼﺎر در آن ﺷﺐ ﺗﺎرﻳﻚ روى ﺧﺎك ﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﻛـﺮدم و ﮔﻔـﺘﻢ: ﻣﻬـﺪى

 

‫ﺟﺎن، ﺗﻮ ﻣﮕﺮ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺘﻰ؟ ﭼﺮا ﻛﻤﻜﻢ ﻧﻤﻰﻛﻨﻰ؟ ﻳﺎ زﻫﺮا، ﻛﺎرى از دﺳﺖ ﻣﻦ ﺑﺮ ﻧﻤـﻰآﻳـﺪ، ﺑﺎﻳـﺪ

 

‫ﻣﺮا ﻛﻤﻚ ﻛﻨﻰ. در آﻧﺠﺎﺑﻮد ﻛﻪ اﺣﺴﺎس ﻛﺮدم ﻛﺴﻰ ﺷﺎﻧﻪام را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻠﻨﺪم ﻛﺮد و ﺑـﻪ ﺳـﻮى ﻣﻴـﺪان

 

‫ﻣﻴﻦ ﻧﺸﺴﺘﻢ، ﻣﻴﻨﻬﺎ ﺗﻨﺪﺧﻨﺜﻰ ﻣﻰﺷﺪ. ﻗﺮار ﺑﻮد دو ﺳﺎﻋﺖ ﻛﺎر ﻛﻨﻢ و ﺑﺮﮔﺮدم. وﻗﺘﻰ ﻣﺘﻮﺟ‪ـﻪ ﺷـﺪم ﻛـﻪ

 

‫دﻳﺪم روز زده اﺳﺖ و ﺗﻤﺎم دﺳﺘﻬﺎ و ﭘﺎﻫﺎﻳﻢ ﺧﻮﻧﻰ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ و ﺗﻤﺎم ﺑﭽ‪ـﻪﻫـﺎى اﻃّﻼﻋـﺎت رﻓﺘـﻪ

 

‫ﺑﻮدﻧﺪ. ﺷﺐ دو‪م ﺑﻪ ﻣﻴﺪان ﻣﻴﻦ رﻓﺘﻢ ﺗﻮﺳ‪ﻠﻰ ﻛﺮدم و وارد ﺷﺪم و ﺑﻪ آﺧﺮ ﻣﻴﺪان رﺳﻴﺪم. ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻣﺘﻮﺟ‪ﻪ

 

‫ﭼﻨﺪ ﻋﺮاﻗﻰ ﻛﻪ ﺑﺎ ﭼﺮاغ ﻗﻮ‪ه ﻣﺸﻐﻮل ﺑﺎزدﻳﺪ ﺑﻮدﻧﺪ، ﺷﺪم. ﺑﻪ ﻳﻚ ﻣﺘﺮى ﻣﻦﻛﻪ رﺳﻴﺪﻧﺪ دﺳﺘﭙﺎﭼﻪ ﺷـﺪم.

 

‫آﻳﻪ(وﺟﻌﻠﻨﺎ) را ﺧﻮاﺳﺘﻢﺑﺨﻮاﻧﻢ، زﺑﺎﻧﻢ ﮔﺮﻓﺖ. ﻓﻘﻂ ﻣﻰﮔﻔﺘﻢ:(ﺳﺪ‪)(ﺳﺪ‪)(ﺳﺪ‪ (آﻧﻬﺎ ﺟﻠﻮ آﻣﺪﻧﺪ و ﭼـﺮاغ را

 

‫ﺗﻮى ﺻﻮرﺗﻢ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ، وﻟﻰ ﻣﺘﻮﺟ‪ﻪ ﻣﻦ ﻧﺸﺪﻧﺪ.

 

‫آﻗﺎى ﻋﺎرف ﺑﺎﻟﻰ ﻻﺷﻚ - دوﺳﺖ و ﻫﻤﺮزم ﺷﻬﻴﺪ - در ﺧﺎﻃﺮاﺗﺶ در ﻣﻮرد ﺷﻬﻴﺪ ﺑﻬﺎرى ﻧﻮﺷﺘﻪ اﺳـﺖ:

 

‫ﺑﻰ ﭘﻴﺮاﻳﮕﻰ وﺻﺪاﻗﺖ از وﺟﻮد ﺑﻬﺎرى ﻣﻰﺑﺎرﻳﺪ. ﭼﻬﺮه ﻣﻬﺮﺑﺎن او ﺟﺎذﺑﻪ ﺧﺎﺻ‪ﻰ ﺑﻪ وى ﺑﺨﺸﻴﺪه ﺑﻮد. ﺑـﻪ

 

‫ﻳﺎد دارم در آذرﻣﺎه ﺳﺎل 1362 ﻛﻪ ﻣﻘﺮّ ﺗﻴـﭗ وﻳـﮋه ﺷـﻬﺪا در ﻣﻬﺎﺑـﺎد را ﺑـﺴﻴﺠﻴﺎن ﭘـﺮ ﻛـﺮده ﺑﻮدﻧـﺪ و

 

‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎن ﮔﺮداﻧﻬﺎ و واﺣﺪﻫﺎ ﺑﺮاى ﺟﺬب ﻧﻴﺮو ﺑﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﻣﻘﺮّ ﻣﻰآﻣﺪﻧﺪ، ﺑﻬﺎرى او‪ﻟﻴﻦ ﻣﺴﺌﻮﻟﻰ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ

 

‫ﭘﺸﺖ ﻣﻴﻜﺮوﻓﻮن رﻓﺖ ﺗﺎ واﺣﺪ ﺗﺤﺖ اﻣﺮ ﺧﻮد را دﺳﺖﭼﻴﻦ ﻛﻨﺪ. او ﻛﺎﻣﻼً ﺑﺮﻛﻼﻣﺶ ﻣﺴﻠّﻂ ﺑـﻮد ﻃـﻮرى

 

‫ﻛﻪ ﻫﻤﻪ را ﺗﺎ ﻋﻤﻖ وﺟﻮد ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻗﺮار ﻣﻰداد. ﺑﺮادر ﺑﻬﺎرى ﻣﻰﮔﻔﺖ: در ﻋﻤﻠﻴﺎﺗﻰ ﺗﺤﺖ آﺗﺶ ﺷـﺪﻳﺪ

 

‫دﺷﻤﻦ و ﺑﻪ دﻟﻴﻞ ﻋﻤﻖﮔﺴﺘﺮده و وﻳﮋﮔﻰ ﺧﺎص‪ ﻣﻴﺪان ﻣﻴﻦ، اﻣﻜﺎن ﻣﻌﺒﺮزﻧﻰ ﻧﺒﻮد. ﺑﭽ‪ﻪﻫـﺎ زﻣـﻴﻦ ﮔﻴـﺮ

 

‫ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و آﻣﺎر ﺷﻬﺪا ﺳﺮﻳﻌﺎً ﺑﺎﻻ ﻣﻰرﻓﺖ، ﻳﻜﻰ از ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎنِ واﺣﺪ ﺗﺨﺮﻳﺐ ﺑﺎ ﻗﺮارﮔﺎه ﺗﻤﺎس ﮔﺮﻓـﺖ و

 

‫ﮔﺰارﺷﻰ از ﺳﺪ‪ ﻧﻔﻮذﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﻣﻮاﻧﻊ اﻳﺬاﻳﻰ و ﺗﻠﻔﺎت ﮔﺴﺘﺮده اراﻳـﻪ داد و ﺑـﺎ ﺗﺤﻠﻴـﻞ دﻗﻴـﻖ، اﻣﻜـﺎن اداﻣـﻪ

 

‫ﻋﻤﻠﻴ‪ﺎت از آن ﻣﺤﻮر را ﻣﻨﺘﻔﻰ داﻧﺴﺖ، اﻣ‪ﺎ ﺷﺮاﻳﻂ وﻳﮋهاى در آن ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺣﺎﻛﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﺎﻳـﺪ ﺑـﻪﻫـﺮ

 

‫ﻗﻴﻤﺖ، ﺧﻂ دﺷﻤﻦ در آن ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺷﻜﺴﺘﻪ ﻣﻰﺷﺪ. ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺗﻤﺎس ﺑﺮﻗﺮار ﺷﺪ و در اﻧﺘﻬﺎ آن ﻓﺮﻣﺎﻧـﺪه ﺑـﺎ

 

‫دﻟﻰ ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺗﻘﺎﺿﺎى دﻋﺎ و ﺗﻮﺳ‪ﻞ ﺑﻪ اﺋﻤﻪ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﻦ(ع) را از ﻣﺴﺌﻮﻻن ﻗﺮارﮔﺎه ﻣﻰﻛﻨـﺪ. ﻣـﺴﺌﻮﻻن ﺑـﺎ

 

‫ﺑﻴﺖ اﻣﺎم راﺣﻞ ارﺗﺒﺎط ﺑﺮﻗﺮار ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ. اﻣﺎم ﻋﺰﻳﺰ ﻫﻢ از درﮔﺎه ﺧﺪاوﻧﺪ ﭘﻴﺮوزى را ﻣـﺴﺌﻠﺖ ﻣـﻰﻧﻤﺎﻳﻨـﺪ.

 

‫ﺑﻌﺪ ﺻﺪاى ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﺑﻪﮔﻮش ﻣﺴﺌﻮﻻن ﻗﺮارﮔﺎه رﺳﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﻰﮔﻔـﺖ: ﺑـﻪ ﺧـﺪا، ﻓﺎﻃﻤـﻪ زﻫـﺮا(س) ﻣﻌﺒـﺮ

 

‫زد.(اﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﺑﻌﺪاً ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪ) ﺑﻪ ﻳﺎد دارم ﺑﻌﺪ از اﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎن ﺑﻬﺎرى ﮔﻔﺖ: ﺑﺮادران، اﮔﺮ ﻣـﻰﺧﻮاﻫﻴـﺪ

 

‫ﭘﻴﺸﻤﺮگ ﺳﺎﻳﺮ رزﻣﻨﺪﮔﺎن ﺑﺎﺷﻴﺪ، ﻗﺒﻞ از ﻫﻤﻪ وارد ﻋﻤﻠﻴ‪ﺎت ﺷﻮﻳﺪ و ﺑﻌﺪ از ﻫﻤﻪ از ﻋﻤﻠﻴ‪ﺎت ﺧﺎرج ﺷﻮﻳﺪ.

 

‫ﺗﺨﺮﻳﺐ ﺟﺎى ﺷﻤﺎﺳﺖ و از داوﻃﻠﺒﻴﻦ ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ در ﮔﻮﺷﻪاى ﺗﺠﻤ‪ﻊﻛﻨﻨﺪ و ﺗﻌﺪاد زﻳـﺎدى از ﺑـﺴﻴﺠﻴﺎن

 

ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻨﺪ و ﺑﻪ او ﭘﻴﻮﺳﺘﻨﺪ.

 

‫آﻗﺎ ﺑﺎﻟﻰ ﻻﺷﻚ در اداﻣﻪﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﻛﻼﺳﻬﺎى آﻣﻮزش ﺗﺨﺮﻳﺐ در ﭘﺎدﮔﺎن آﻏﺎز ﺷﺪه ﺑﻮد - ﺗﻘﺮﻳﺒﺎً دو ﻣﺎه

 

‫ﺗﺎ آﻏﺎز ﻋﻤﻠﻴﺎﺗﻬـﺎى واﻟﻔﺠـﺮ 8 و 9، ﻓﺮﺻـﺖ ﻣﻨﺎﺳـﺒﻰ ﺑـﺮاى ﻛﺎدرﺳـﺎزى و اﻧﺘﻘـﺎل ﺗﺠﺮﺑﻴ‪ـﺎت در دﺳـﺖ

 

‫ﻣﺴﺌﻮﻻن ردهﻫﺎ ﻗﺮار ﻣﻰداد و ﺷﻬﻴﺪ ﺑﻬﺎرى ﺑﺨـﺶ اﻋﻈـﻢ آﻣﻮزﺷـﻬﺎ را ﺧـﻮدش ﺑـﺮ ﻋﻬـﺪه ﻣـﻰﮔﺮﻓـﺖ.

 

‫آﻣﻮزﺷﻬﺎى او اﻏﻠﺐ ﺣﻮل ﻣﺤﻮر ﺧﺎﻃﺮات ﺷﻬﺪا دور ﻣﻰزد. وﻇﻴﻔـﻪ او ﺳـﺎﺧﺘﻦ ﺗﺨﺮﻳـﺐ ﭼـﻰ و ﻧﻈـﺮش

 

‫آﻣﺪن آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺑﺴﻴﺞﺑﻮد. ﺧﺎﻃﺮهاى ﻛﻪ ﺷﻬﻴﺪ ﺑﻬﺎرى ﺑﺎرﻫﺎ آن را ﻧﻘﻞ ﻣﻰﻛـﺮد اﻳـﻦ ﺑـﻮد ﻛـﻪ ﻣـﻰﮔﻔـﺖ:

 

‫ﻋﻤﻠﻴ‪ﺎت رﻣﻀﺎن ﺑﻮد، در ﻣﺮاﺣﻞ اوﻟﻴ‪ﻪ ﻧﻔﻮذ ﺧﻮﺑﻰ در ﻋﻤﻖ ﻧﻴﺮوﻫﺎى دﺷﻤﻦ داﺷﺘﻴﻢ، ﺑﺮاى ﺟﻠـﻮﮔﻴﺮى از

 

‫ﭘﺎﺗﻚ ﺳﻨﮕﻴﻦ دﺷﻤﻦ - ﻛﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﮔﺮداﻧﻬﺎى ﺗﺎﻧﻚ ﺻﻮرت ﻣﻰﮔﺮﻓـﺖ - وﻇﻴﻔـﻪ ﻛﺎﺷـﺘﻦ ﻣﻴﻨﻬـﺎى ﺿـﺪ‪

 

‫ﺗﺎﻧﻚ را در ﻧﻮك ﭘﻴﻜﺎن ﻧﻴﺮوﻫﺎى ﺧﻮدى و در اﺳﺮع وﻗﺖ ﺑﻪ ﻣﺎ دادﻧﺪ، ﺑـﻪ ﭘـﻴﺶ رﻓﺘـﻴﻢ. ﺗﻌـﺪاد زﻳـﺎدى

 

‫ﺷﻬﻴﺪ و ﻣﺠﺮوح در ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻬﺎى ﻛﺮﺑﻼى ﻣﺎ اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ، اﻣﺎ ﻣﺄﻣﻮرﻳ‪ﺖ ﻣﺎ وﻳﮋه ﺑﻮد و ﺑﺎﻳﺪ اﻧﺠﺎم ﻣـﻰدادﻳـﻢ.

 

‫ذﻛﺮﻫﺎى ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ از ﻣﺠﺮوﺣﺎن ﻣﻰﺷﻨﻴﺪﻳﻢ، اﻣ‪ﺎ ﺑﺮاى اﺟﺮاى ﻣﺄﻣﻮرﻳ‪ﺖ ﭘﻴﺶ ﻣﻰرﻓﺘﻴﻢ ﻛﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺻﺪاى

 

‫ﺳﻮزﻧﺎﻛﻰ ﻣﺮا ﻣﻴﺨﻜﻮب ﻛﺮد. دﻳﺪم ﭘﻴﺮﻣﺮدى ﺑﺴﻴﺠﻰ و ﻣﺠﺮوح آﺧﺮﻳﻦ رﻣﻘﻬﺎﻳﺶ را ﺟﻤﻊ ﻛـﺮده ﺑـﻮد و

 

ﻣﺼﺮاﻋﻰ را ﺗﻜﺮار ﻣﻰﻛﺮد:  (ﺗﺸﻨﻪ آب ﻓﺮاﺗﻢ اى اﺟﻞ ﻣﻬﻠﺖ ﺑﺪه).

 

‫ﻣﺘﺄﺛّﺮ ﺷﺪم و ﻋﻬﺪ ﻛﺮدم ﭘﺲ از اﺗﻤﺎم ﻣﺄﻣﻮرﻳ‪ﺖ او را ﺑﻪ ﻋﻘﺐ اﻧﺘﻘﺎل دﻫﻢ. ﻣﻴﻨﻬﺎ را ﻛﺎﺷﺘﻢ و ﺑـﻪ ﺳـﻤﺖ

 

‫او رﻓﺘﻢ. ﺑﻪ ﺷﺪت ﻣﺠﺮوح ﺑﻮد، اﻣ‪ﺎ ﻣﺮا ﺑﻪ اﺻﺮار ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﻳﻜﻰ دﻳﮕﺮ از رزﻣﻨﺪﮔﺎن ﻣﺠﺮوح ﻓﺮﺳﺘﺎد، ﺑـﻪ آن

 

‫ﺳﻤﺖ رﻓﺘﻢ و ﭘﺲ از ﺑﺎزﮔﺸﺖ دﻳﺪم او ﺑﻪ ﺷﻬﺎدت رﺳﻴﺪه اﺳﺖ.

 

‫ﺷﻬﻴﺪ ﺑﻪ ﻧﻤﺎز ﺷﺐ ﺧﻴﻠﻰ اﻫﻤﻴﺖ ﻣﻰداد. آﺧﺮﻫﺎى ﺷﺐ در ﻛﻨﺎر ﺗﺎﻧﻜﺮﻫﺎى آب و در ﺣﺎل وﺿﻮ ﮔـﺮﻓﺘﻦ

 

‫او را ﻣﻰدﻳﺪم. ﻳﻚ ﺷﺐ در ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻋﻤﻠﻴﺎﺗﻰ واﻟﻔﺠﺮ 9 در ﺣﺎﻟﻰ ﻛﻪ وﺿﻮ ﻣﻰﮔﺮﻓﺖ ﺳﺮ ﺻـﺤﺒﺖ را ﺑـﺎ او

 

‫ﺑﺎز ﻛﺮدم، او ﻣﻰﮔﻔﺖ: ﻳﻜﻰ از رﻓﻘﺎى ﺷﻬﻴﺪم در اﺑﺘﺪاى ورود ﺑﻪ ﺟﺒﻬﻪ از ﺗـﺎرﻳﻜﻰ وﺣـﺸﺖ داﺷـﺖ، اﻣ‪ـﺎ

 

‫ﭘﺲ از ﻣﺪ‪ﺗﻰ ﻣﻰدﻳﺪم در دل ﺷﺐ از ﻣﺎ ﭘﻨﻬﺎن ﻣﻰﺷﻮد. ﻳﻚ ﺷﺐ او را ﺗﻌﻘﻴﺐ ﻛﺮدم، دﻳﺪم در دل ﻛـﻮه

 

‫ﻗﺒﺮى ﺑﺮاى ﺧﻮدش ﻛﻨﺪه ﻗﺮآن و ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ در آن ﻗﺮار داده و ﺑﺎ ﻧﻮر ﻓﺎﻧﻮس ﺑﻪ ذﻛﺮ و ﻧﻤﺎز و ﮔﺮﻳﻪ ﻣﺸﻐﻮل

 

 ‫اﺳﺖ و دﻳﺮى ﻧﭙﺎﻳﻴﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻟﻘﺎى ﻣﻌﺒﻮد رﻓﺖ.

 

‫ﺷﻬﻴﺪ ﻋﻘﻴﺪه ﺧﺎﺻ‪ﻰ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﻓﺎﻃﻤﻪ زﻫﺮا(س) داﺷﺖ و ﻫﻤﻪ ﺗﻮﺳ‪ﻼﺗﺶ را از وﺟﻮد ﻣﺒﺎرك ﺑﺎﻧﻮى ﺑﺰرگ

 

‫ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻰﺧﻮاﺳﺖ.

 

‫روزى ﺷﻬﻴﺪ ﺑﻬﺎرى ﻣﻰﮔﻔﺖ: در ﻳﻜﻰ از ﺟﻠﺴﺎت دﻋﺎ ﺷﺮﻛﺖ ﻛـﺮده ﺑـﻮدم در اﻳـﻦ ﺑـﻴﻦ ﻧﺎﻟـﻪ ﻳﻜـﻰ از

 

‫رزﻣﻨﺪﮔﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﻛﻪﺑﺎ اﺳﺘﻐﺎﺛﻪ ﻋﺠﻴﺒﻰ ﻣﻰﮔﻔﺖ: ﺧﺪاﻳﺎ! ﺑﺪن ﻣﻦ ﺿﻌﻴﻒ اﺳﺖ ﺗﺤﻤ‪ﻞ ﻋﺬاب اﺧـﺮوى

 

‫را ﻧﺪارم. ﺧﺪاﻳﺎ! ﻣﺮا ﭘﺎك ﮔﺮدان و راﺣﺖ ﺑﻪ آن دﻧﻴﺎ ﺑﺒﺮ. ﺷﻬﻴﺪ ﻣﻰﮔﻔﺖ: ﺗﻌﺠ‪ﺐ ﻛﺮدم و ﻣﻦ در ﻳﻜـﻰ از

 

‫دﻋﺎﻫﺎﻳﻢ آن را ﺗﻜﺮار ﻛﺮدم، دﻳﺮى ﻧﮕﺬﺷﺖ ﻛﻪ ﻋﻤﻠﻴ‪ﺎت واﻟﻔﺠﺮ ﻣﻘﺪ‪ﻣﺎﺗﻰ آﻏﺎز ﺷﺪ. در اﻳـﻦ ﻋﻤﻠﻴ‪ـﺎت ﺑـﻪ

 

‫ﻋﻠّﺖ ﺷﻬﺎدت ﺟﻤﻌﻰ از ارﻛﻨﺎن اﻃّﻼﻋـﺎت و ﻋﻤﻠﻴ‪ـﺎت وﻇﻴﻔـﻪ راﻫﻨﻤـﺎﻳﻰ رزﻣﻨـﺪﮔﺎن ﺑـﺮدوش ﻧﻴﺮوﻫـﺎى

 

‫ﺗﺨﺮﻳﺐ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺷﺪ ﭘﺲ از زدن ﻣﻌﺒﺮ و ﻋﺒﻮر ﻧﻴﺮوﻫﺎ، ﻳﻜﻰ از ﺳﻨﮕﺮﻫﺎى ﻛﺎﻟﻴﺒﺮ 50 دﺷـﻤﻦ ﻛـﻪ ﻛـﺎﻣﻼً

 

‫ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺎ در ارﺗﻔﺎع ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﻣﺴﻠّﻂ ﺑﻮد، ﺗﻌﺪاد زﻳﺎدى از ﺑﭽ‪ﻪﻫﺎ را ﺷﻬﻴﺪ ﻳﺎ ﻣﺠﺮوح ﻛﺮده ﺑﻮد ﻛﻪ

 

‫راﻫﻰ ﺟﺰ ﺧﺎﻣﻮش ﻛﺮدن آن وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ. ﻣﻦ ﺑﺎ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻧﺎرﻧﺠﻚ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آن ﭘﻴﺶ رﻓـﺘﻢ و در

 

‫ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮى آن ﺷﻨﺎﺳﺎﻳﻰﺷﺪم، رﮔﺒﺎرى ﺑﻪ ﭘﺎﻫﺎﻳﻢ ﺳﺮازﻳﺮ ﺷﺪ و ﻫﺮ دو ﭘﺎﻳﻢ ﺑﻪ ﺷﺪ‪ت ﻣﺠﺮوح ﺷﺪ، ﭘـﺲ

 

‫از زﻣﻴﻦ ﮔﻴﺮ ﺷﺪن ﺑﻪﭘﺸﺖ ﺟﺒﻬﻪ ﻣﻨﺘﻘﻞ و در ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎﻧﻰ در ﺗﻬﺮان ﺑﺴﺘﺮى ﺷـﺪم. ﻫـﺮ دو ﭘـﺎﻳﻢ را از

 

‫ﻛﻤﺮ ﮔﭻ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ، دﻟﻢ ﺑﺮاى ﺟﺒﻬﻪﻫﺎ ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺳﺎﻳﺮ ﻣﺠﺮوﺣﺎن ﻣﻰﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻣﺮاﺳﻢ دﻋـﺎى

 

‫ﻛﻤﻴﻞ و ﺗﻮﺳ‪ﻞ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻮﻧﺪ و ﻧﻤﺎز ﺟﻤﻌﻪ را در ﻣﺴﺠﺪ ﺟﻤﻜﺮان ﺑﺨﻮاﻧﻨﺪ، اﻣ‪ﺎ اﻳﻦ اﻣﺮ ﺑﺮاﻳﻢ ﻣﻴﺴ‪ﺮ ﻧﺒـﻮد.

 

‫ﻣﻦ روزى ﻫﻤﻴﻦ دﻋﺎ را دوﺑﺎره ﺗﻜﺮار ﻛﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ: ﺧﺪاﻳﺎ! ﻣﻦ ﺧﻴﻠﻰ ﺿﻌﻴﻔﻢ، ﺗﺤﻤ‪ﻞ ﻫﻴﭻﮔﻮﻧﻪ ﻋﺬاﺑﻰ را

 

‫ﻧﺪارم، ﺣﺘّﻰ ﺗﺤﻤ‪ﻞ ﻋﺬاب دﻧﻴﻮى را ﻫﻢ ﻧﺪارم ﻛﻪ ﭘﺲ از ﻣﺪ‪ت ﻛﻮﺗﺎﻫﻰ در ﻛﻤـﺎل ﻧﺎﺑـﺎورى ﺳـﻼﻣﺘﻴﻢ را

 

‫ﺑﺎزﻳﺎﻓﺘﻢ و از ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎن ﻣﺮﺧﺺ‪ ﺷﺪم و ﺑﻪ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ.

 

‫آﻗﺎى ﺑﺎﻟﻰ ﻻﺷﻚ ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﺷﻬﻴﺪ ﺑﻬﺎرى ﻋﻮارض ﻧﺎﺷﻰ از ﺟﺮاﺣﺘﻬـﺎى ﭘﻴـﺎﭘﻰ را ﺑـﺎ ﺧـﻮد ﺑـﻪ ﻫﻤـﺮاه

 

‫داﺷﺖ ؛ﻧﺎراﺣﺘﻰ ﭘﺎﻳﺶﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺳﺠﺪهﻫﺎى ﻧﻤﺎز ﻛﺎﻣﻼً ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮد. او ﺑﻪ دﻋﺎى اﻣﺎم زﻣﺎن(ﻋﺞ) ﻋﻘﻴـﺪه

 

‫داﺷﺖ و ﻫﻨﮕﺎم ﻗﺮاﺋﺖﺳﻮره واﻗﻌﻪ در آﻳﻪ(ﻻﻳﻤﺴﻪ اﻻاﻟﻤﻄﻬﺮون) ﺗﺄﻣﻞ ﻣﻰﻛﺮد و دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻰﺗﻮاﻧﺴﺖ اداﻣﻪ

 

‫دﻫﺪ. ﺷﻬﻴﺪ از وﺳﻮﺳﻪﻫﺎﻣﻰﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺳﺪ راه ﻣﻰﮔﺮدﻧﺪ.

 

‫و ﺷﻬﻴﺪ ﺑﻬﺎرى ﻧﻘﻞ ﻣﻰﻛﺮد: در ﻋﻤﻠﻴﺎﺗﻰ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺳﻪ ﻧﻔﺮ دﻳﮕﺮ از رزﻣﻨﺪﮔﺎن ﺑﺮاى اﺟﺮاى ﻣﺄﻣﻮرﻳ‪ﺖ ﺑﻪ

 

‫ﺳﻤﺖ ﻣﻮاﺿﻊ دﺷﻤﻦ ﻧﻔﻮذ ﻛﺮده ﺑﻮدﻳﻢ، آﺗﺶ ﺷﺪﻳﺪى روى ﺳﺮ ﻣﺎ ﺑﻮد و ﻳﻜﻰ از ﻫﻤﺮاﻫـﺎن ﻛـﻪ روﺣﻴـﻪ

 

‫ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ ﻧﺪاﺷﺖ دﭼﺎر ﺗﺮس ﺷﺪﻳﺪى ﺷﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﭘﺲ از ﻣﺪ‪ﺗﻰ ﮔﻔﺖ: ﻣﻦ دﻳﮕﺮ ﺑﻪﺟﻠﻮ ﻧﻤـﻰآﻳـﻢ و در

 

‫آن ﻧﺎﺣﻴﻪ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻫﻰﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻪ ﺷﻜﻞ ﻏﺎر وﺟﻮد داﺷﺖ، ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﺧﺰﻳﺪ و ﻣﺎ ﺟﻠﻮ رﻓﺘـﻴﻢ. ﻣﺄﻣﻮرﻳ‪ـﺖ را ﺑـﺎ

 

‫ﻣﻮ‪ﻓﻘﻴ‪ﺖ اﻧﺠﺎم دادﻳﻢ و در راه ﺑﺎزﮔﺸﺖ دﻳﺪم ﺧﻤﭙﺎره ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎً روى ﭘﻨﺎﻫﮕﺎه ﻋﻤـﻞ ﻛـﺮده اﺳـﺖ و او از

 

‫دﻧﻴﺎ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﺷﻬﻴﺪﺗﺄﻛﻴﺪ داﺷﺖ ﻋﻤﺮ دﺳﺖ ﺧﺪاﺳﺖ و ﺷﺨﺺ ﻫﺮﺟﺎﻳﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻰﻣﻴﺮد و ﻫﻤﻪ ﭼﻴـﺰ را

 

 ‫از زاوﻳﻪ اﻧﺠﺎم ﺗﻜﻠﻴﻒ ﻣﻰدﻳﺪ.

 

‫ﺷﻬﻴﺪ ﺑﻬﺎرى در زﻣﺎن آﻣﻮزش، در ﻳﻚ ﺷﺐ زﻣﺴﺘﺎﻧﻰ ﭘﺲ از ﺗﺤﻤ‪ـﻞ ﻣـﺸﻘّﺎت ﻓـﺮاوان رزم ﺷـﺒﺎﻧﻪ، در

 

‫دﻣﺎى 12 درﺟﻪ زﻳﺮ ﺻﻔﺮﺑﺎ ﻛﻮﻟﻪ ﭘﺸﺘﻰ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﭘﺲ از ﻋﻤﻠﻴ‪ﺎت ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ ﻓﺘﺢ ﻗﻠّﻪ و اﺟﺮاى ﺗﺎﻛﺘﻴﻜﻬـﺎى

 

‫ﻣﻨﺎﺳﺐ و اﺟﺮاى ﺑﻴﺶ از 10 ﻛﻴﻠﻮﻣﺘﺮ ﻛﻮﻫﻨﻮردى ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﭘﻴﺎده رو، ﭘﺲ از دوﻳﺪن و ﻋﻤﻠﻴ‪ﺎت ﻋﺒـﻮر از

 

‫ﮔﻞ و ﻟﺠﻦ، دﺳﺘﻮر داد ﻧﻴﺮوﻫﺎى ﺧﺴﺘﻪ و ﺳﺮﻣﺎزده ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺗﺠﻬﻴﺰات و ﻟﺒﺎس وارد آب درﻳﺎﭼـﻪ اروﻣﻴ‪ـﻪ

 

‫ﺷﻮﻧﺪ و ﻗﺒﻞ از ﻫﻤﻪﺧﻮدش اﻳﻦ ﻛﺎر را اﻧﺠﺎم داد. وﻗﺘﻰ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﮕﺎه ﺑﺎزﮔـﺸﺘﻴﻢ ﻧﺎﮔﻬـﺎن ﺻـﺪاى ﻧﻮﺣـﻪاش

 

‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﻛﻪ ﻣﻰﮔﻔﺖ: ﻣﻬﺪى ﻣﻰآﻳﺪ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﻣﻨﺰل ﺑﻪ ﻣﻨﺰل، ﻏﻤﮕـﻴﻦ ﻧﺒﺎﺷـﻴﺪ دوﺳـﺘﺎن ﺣـﻞ ﻣـﻰﺷـﻮد

 

‫ﻣﺸﻜﻞ. ﺷﻬﻴﺪ ﻫﻨﮕﺎم ﺣﻔﺮﻛﺎﻧﺎل و ﺳﻨﮕﺮزﻧﻰ ﺑﺎ در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ دﻳﻠﻢ و ﻛﻠﻨﮓ ﺑﺎ وﺟﻮد ﻋـﻮارض ﺷـﺪﻳﺪ

 

‫ﺟﺮاﺣﺖ از ﻫﻤﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮﺑﻮد و ﻫﻤﻪ را ﺑﻪ ﺷﻮق ﻣﻰآورد و ﺑﻘﻴﻪ ﺑﻪ او ﺗﺄﺳ‪ﻰ ﻣـﻰﻛﺮدﻧـﺪ. ﺷـﻬﻴﺪ ﺑـﺎ وﺟـﻮد

 

‫اﻳﻦﻛﻪ ﭘﺎﺳﺪار ﺑﻮد ﻫﻤﻴﺸﻪﻟﺒﺎس ﺑﺴﻴﺠﻰ ﺑﺮﺗﻦ داﺷﺖ و ﺗﻨﻬﺎ در ﻋﻤﻠﻴﺎﺗﻬﺎ ﺑﺎﻟﺒﺎس ﻓـﺮم ﺳـﭙﺎه روﺑـﻪ روى

 

دﺷﻤﻦ ﻗﺮار ﻣﻰﮔﺮﻓﺖ.

 

‫ﻣﺤﻤﺪﺑﻬﺎرى در 10 ﺷﻬﺮﻳﻮر 1365 در ﻋﻤﻠﻴ‪ﺎت ﻛﺮﺑﻼى 2 در ﻣﻨﻄﻘﻪﺣﺎج ﻋﻤﺮان، ﭘﺲ از ﺷـﺶ ﺳـﺎل

 

‫ﺣﻀﻮر ﻣﺴﺘﻤﺮّ در ﺟﺒﻬﻪﻫﺎ، در ﺑﻴﺴﺖ و دو ﺳﺎﻟﮕﻰ در ﺣﻴﻦ اﺟﺮاى ﻣﺘﻬﻮ‪راﻧـﻪ اﻳـﻦ ﻋﻤﻠﻴ‪ـﺎت، ﺑـﺎ اﻧﻔﺠـﺎر

 

‫ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺑﻪ ﻣﻘﺎم رﻓﻴﻊﺷﻬﺎدت ﻧﺎﻳﻞ آﻣﺪ. ﭘﻴﻜﺮ ﻣﻄﻬـﺮش در ﻣـﺰار ﺷـﻬﺪاى ﺑﻬـﺸﺖ رﺿـﺎ(ع) ﻣـﺸﻬﺪ - در

 

‫ﻣﺠﺎورت ﺳﺮدار رﺷﻴﺪ اﺳﻼم ﺷﻬﻴﺪ ﻣﺤﻤﻮد ﻛﺎوه - در آﻏﻮش ﺧﺎك ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ.

 

{ﺷﻬﻴﺪ در وﺻﻴ‪ﺖﻧﺎﻣﻪاش ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻰﻧﻮﻳﺴﺪ:

 

‫"أﺣ‪ﺴِﺐ‪ اﻟﻨﱠﺎس‪ اَنْ ﻳ‪ﺘْﺮَﻛُﻮا اَن ﻳ‪ﻘُﻮﻟﻮ‪اء اﻣ‪ﻨﱠﺎ وﻫ‪ﻢ‪ ﻻ ﻳ‪ﻔْﺘَﻨﻮ‪نَ"ﺳﻮره ﻋﻨﻜﺒﻮت – 2(ﻣﺮدم ﺧﻴﺎل ﻣـﻰﻛﻨﻨـﺪ

 

ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ اﻳﻤﺎن آوردﻳﻢ ﻛﺎﻓﻰ اﺳﺖ و آزﻣﺎﻳﺶ ﻧﻤﻰﺷﻮﻧﺪ.)

 

‫اﻣﺮوز روز ﻋﻤﻞ ﻛﺮدن اﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ دﺳﺖ از ﺟﺎن ﺷﺴﺖ و ﺑﺎ راه او ﻛﻪ راه اﺳﻼم اﺳـﺖ ﺑـﺮوﻳﻢ و ﺑـﺪاﻧﻴﻢ

 

‫ﻛﻪ ﺳﻌﺎدت اﺑﺪى در اﻳﻦ راه اﺳﺖ و ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺘﻌﺎل ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﮔﻤﺮاﻫﺎن ﻣﻰﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: از ﻋﺬاﺑﻰ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ

 

‫ﺑﻪ ﺳﺘﻤﮕﺮان ﺗﻨﻬﺎ اﺧﺘﺼﺎص ﻧﺪارد و آﻧﻬﺎ را ﻛﻪ ﺳـﺘﻢ ﻧﻜﺮدﻧـﺪ و ﺳـﻜﻮت اﺧﺘﻴـﺎر ﻛﺮدﻧـﺪ را ﻧﻴـﺰ ﺷـﺎﻣﻞ

 

ﻣﻰﺷﻮد.(ﻗﺮآن ﻛﺮﻳﻢ ﺳﻮره اﻧﻔﺎل آﻳﻪ 92).