شهید حاجی غلامزاده سبزیکار

 

ﻋﻠﻰ اﺻﻐﺮ ﺣﺎﺟﻰ ﻏﻼﻣﺰاده ﺳﺒﺰﻳﻜﺎر - ﻓﺮزﻧﺪ ﺣﺴﻦ - در ﺳﺎل 1340 در ﺷﻬﺮﺳﺘﺎن ﻣـﺸﻬﺪ ﭼـﺸﻢ ﺑـﻪ

 

‫ﺟﻬﺎن ﮔﺸﻮد.

 

‫ﻣﺎدرش - ﺑﻰﺑﻰ ﻓﺎﻃﻤﻪﺳﻴ‪ﺪﻧﮋاد - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﺑﺎز ﺑﻪ دﻧﻴﺎ آﻣﺪ. وﻗﺘﻰ ﻛـﻪ ﺳـﻪ روزه ﺑـﻮد ﺑـﻪ

 

‫دﺳﺘﺎﻧﺶ ﺗﻮﺟ‪ﻪ ﻛﺮدم و ﻳﺎدم از ﺣﻀﺮت اﺑﻮاﻟﻔﻀﻞ(ع) آﻣﺪ ﻛﻪ دﺳﺘﺎﻧﺶ را در راه ﺧﺪا از دﺳﺖ داد و ﻣﻦ

 

‫ﻓﻜﺮ ﻛﺮدم ﻛﻪ اﻳﻦ ﺑﭽ‪ﻪ دﺳﺘﺶ را در راه ﺧﺪا از دﺳﺖ ﺧﻮاﻫﺪ داد ﻛﻪ ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﻫﻢ ﺷﺪ.

 

‫ﻛﻮدﻛﻰ آرام ﺑﻮد. در ﺷﺶ ﻣﺎﻫﮕﻰ ﺳﻼم ﻛـﺮدن و در ﻳـﻚ ﺳـﺎﻟﮕﻰ ﺑـﺴﻢ اﻟﻠّـﻪ اﻟـﺮﺣﻤﻦ اﻟـﺮﺣﻴﻢ را

 

‫آﻣﻮﺧﺖ. در ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻟﮕﻰﻧﻤﺎزش را ﻣﻰﺧﻮاﻧﺪ. در ﺷﺶ ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻗﺮآن و دﻳﻮان ﺣﺎﻓﻆ را ﻣﻰﺧﻮاﻧﺪ. اﺻﻮل و

 

‫ﻓﺮوع دﻳﻦ را ﻳﺎد داﺷﺖ و ﺑﻪ ﺑﭽ‪ﻪﻫﺎى دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﻳﺎد ﻣﻰداد.

 

‫در ﻛﺎرﻫﺎى ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ واﻟﺪﻳﻨﺶ ﻛﻤﻚ ﻣﻰﻛﺮد.

 

‫ﻣﺎدرش ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: در ﻛﻼس او‪ل دﺑﺴﺘﺎن ﻛﻪ ﻣﻌﻠّﻢ از ﺑﭽ‪ﻪﻫﺎ ﻣﻰﺧﻮاﻫﺪ ﻳﻚ ﺳﺮودى را ﺑﺨﻮاﻧﻨﺪ، ﻛﺴﻰ

 

‫ﻳﺎد ﻧﺪاﺷﺖ و ﻓﺮزﻧﺪم - ﻋﻠﻰاﺻﻐﺮ - ﺷﻌﺮى از ﺣﺎﻓﻆ را ﻣﻰﺧﻮاﻧﺪ.

 

‫در ﺳﺎل 1352 دورهى اﺑﺘﺪاﻳﻰ را در ﻣﺪرﺳﻪى ﻋﺒﺪاﻟﻠّﻬﻴﺎن و در ﺳـﺎل 1355 دوره ى راﻫﻨﻤـﺎﻳﻰ را در

 

‫ﻣﺪرﺳﻪى رﺳﺘﺎﺧﻴﺰ و در ﺳﺎل 1359 دوره ى دﺑﻴﺮﺳﺘﺎن را در ﻫﻨﺮﺳﺘﺎن ﺳﻴ‪ﺪﺟﻤﺎلاﻟﺪ‪ﻳﻦ اﺳـﺪآﺑﺎدى در

 

‫رﺷﺘﻪى اﺗﻮﻣﻜﺎﻧﻴﻚ ﺑﻪ اﺗﻤﺎم رﺳﺎﻧﺪ.

 

‫در ﺗﻌﻄﻴﻼت ﻛﺎر ﻣﻰﻛﺮد و ﺑﺎ ﭘﻮﻟﺶ ﺑﺮاى ﺧﻮدش ﻛﺘـﺎب و دﻓﺘـﺮ ﻣـﻰﺧﺮﻳـﺪ. از ﻧﻈـﺮ درﺳـﻰ ﺷـﺎﮔﺮد

 

‫ﻣﻤﺘﺎزى ﺑﻮد. ﻣﻌﻠّﻢﻫﺎ او را ﺑﺴﻴﺎر دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﺪ و در ﺑﺴﻴﺎرى از ﻣﻮارد ﺟﺎﻳﺰه ﻣﻰﮔﺮﻓﺖ.

 

‫ﻣﺎدرش ﻣﻜﺘﺐدار ﺑﻮد و در ﺧﺎﻧﻪ ﻛﻼس ﻗﺮآن ﻣﻰﮔﺬاﺷﺖ. وﻗﺘﻰ وارد ﻣﻨﺰل ﻣﻰﺷﺪ، ﭼـﻮن دﺧﺘﺮﻫـﺎ در

 

‫ﺣﺎل ﻳﺎد ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻗﺮآن ﺑﻮدﻧﺪ ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﺶ را ﻣﻰﺑﺴﺖ و ﺳﺮﻳﻊ داﺧﻞ ﺧﺎﻧـﻪ ﻣـﻰرﻓـﺖ و ﭘـﺮده ى اﺗـﺎق را

 

‫ﻣﻰاﻧﺪاﺧﺖ. ﺑﻪ دﺳﺘﻮرات ﻗﺮآن ﻋﻤﻞ ﻣﻰﻛﺮد. وﻗﺘﻰ ﻣﺪادش ﻛﻮﭼـﻚ ﻣـﻰﺷـﺪ آن را دور ﻧﻤـﻰاﻧـﺪاﺧﺖ.

 

‫ﻣﻰﮔﻔﺖ: اﺳﺮاف اﺳﺖ و ﺧﺪاوﻧﺪ اﺳﺮاف ﻛﺎران را دوﺳﺖ ﻧﺪارد.

 

‫ﺑﺴﻴﺎر رﻳﺰ ﻣﻰﻧﻮﺷﺖ ﺗﺎ زﻳﺎد ﻛﺎﻏﺬ ﻣﺼﺮف ﻧﺸﻮد.

 

‫ﭘﺲ از اﺧﺬ دﻳﭙﻠﻢ در رﺷﺘﻪى اﻟﻜﺘﺮوﻧﻴﻚ داﻧﺸﮕﺎه ﺗﺒﺮﻳﺰ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻪ ﺗﺤـﺼﻴﻞ ﺷـﺪ و ﺑـﺎ ﺷـﺮوع ﺟﻨـﮓ

 

‫ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﺗﺮك ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻧﻤﻮد و ﺑﻪ ﺟﺒﻬﻪ رﻓﺖ. ﺣﻀﻮر در ﺟﺒﻬﻪ را ﻻزم و ﺿﺮورى ﻣﻰداﻧﺴﺖ و ﺑﻪ ﻋﻨﻮان

 

‫ﭘﺎﺳﺪار ﺧﺪﻣﺖ ﻛﺮد. ﻣﻰﮔﻔﺖ: ﻣﻦ ﺑﻪ ﺷﻐﻞ ﭘﺎﺳﺪارى ﻋﻼﻗﻪ دارم.

 

‫اوﻗﺎت ﻓﺮاﻏﺖ ﺑﻪ ورزش ﻛﻮﻧﮓﻓﻮ ﻣـﻰﭘﺮداﺧـﺖ و ﻣـﺴﺠﺪ ﻣـﻰرﻓـﺖ. در زﻣـﺎن ﻃـﺎﻏﻮت ﺑـﻪ ﺳـﻴﻨﻤﺎ

 

‫ﻧﻤﻰرﻓﺖ؛ ﻣﻰﮔﻔﺖ: رﻓﺘﻦﺑﻪ ﺳﻴﻨﻤﺎ ﺣﺮام اﺳﺖ.

 

‫ﻛﺘﺎبﻫﺎى ﺣﻠﻴﺔ اﻟﻤﺘﻘﻴﻦ و رﺳﺎﻟﻪى اﻣﺎم ﺧﻤﻴﻨﻰ را ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻣﻰﻛﺮد. ﻗﺮآن ﻣﻰﺧﻮاﻧﺪ. ﻧﻤـﺎزش را ﻣﺮﺗّـﺐ

 

‫اﻧﺠﺎم ﻣﻰداد. زﻣﺎﻧﻰﻛﻪ ﻧﻤﺎز ﻣﻰﺧﻮاﻧﺪ از ﺧـﻮف ﺧـﺪا دﺳـﺖﻫـﺎﻳﺶ ﻣـﻰﻟﺮزﻳـﺪ. ﻫﻤﭽﻨـﻴﻦ ﻧﻤـﺎز ﺷـﺐ

 

‫ﻣﻰﺧﻮاﻧﺪ.

 

‫ﻣﺎدر ﺷﻬﻴﺪ ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: در ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺒﻰ ﻣﺘﻮﺟ‪ﻪ ﺷﺪم ﻛﻪ او در ﺣﺎل ﺧﻮاﻧﺪن ﻧﻤﺎز اﺳﺖ. ﺑﻌﺪ از ﻣﺪ‪ﺗﻰ ﻛـﻪ

 

‫در ﻗﻨﻮت ﺑﻮد دﻳﺪم دﺳﺖﻫﺎﻳﺶﻣﻰﻟﺮزد. ﺑﻌﺪ از اﺗﻤﺎم ﻧﻤﺎز از او ﭘﺮﺳـﻴﺪم: ﭼـﺮا در ﻗﻨـﻮت دﺳـﺖﻫﺎﻳـﺖ

 

‫ﻣﻰﻟﺮزﻳﺪ؟ ﮔﻔﺖ: آﻳﺎﻛﺎرى ﻛﺮده ام ﻛﻪ ﺷﻤﺎ از ﺧﻮاب ﺑﻴﺪار ﺷﺪه اﻳﺪ؟ ﮔﻔﺘﻢ: ﻧﻪ. ﮔﻔﺖ: در ﻣﻮرد ﻧﻤﺎز ﺷـﺒﻢ

 

‫ﺑﻪ ﻛﺴﻰ ﭼﻴﺰى ﻧﮕﻮﻳﻴﺪ.

 

‫اﻗﺪس ﺣﺎﺟﻰ ﻏﻼﻣﺰاده ﺳﺒﺰﻳﻜﺎر - ﺧﻮاﻫﺮ ﺷﻬﻴﺪ - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﺳﺮ ﺗﺎ ﺳﺮ ﻣﺎه ﻣﺒﺎرك رﻣﻀﺎن ﻧﻤـﺎز را در

 

‫ﻣﺴﺠﺪ ﺧﻮاﻧﺪم و وﻗﺘﻰ اﻳﻦ ﺧﺒﺮ را ﺑﻪ ﺑﺮادرم ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺴﻴﺎر ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪ.

 

‫در دوران اﻧﻘﻼب در ﺻﻒ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ رژﻳﻢ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ و ﺗﻤﺎم وﻗﺘﺶ را ﺻﺮف ﻣﺒﺎرزه ﺑـﺎ رژﻳـﻢ ﻛـﺮد. ﺑـﻪ

 

‫ﭘﺨﺶ اﻋﻼﻣﻴ‪ﻪ و ﻧﻮارﻫﺎى اﻣﺎم ﻣﻰﭘﺮداﺧﺖ. ﺑﺎ ﭘﻴﺮوزى اﻧﻘﻼب اﺳـﻼﻣﻰ در ﮔـﺸﺖﻫـﺎى ﺷـﺒﺎﻧﻪ ﺷـﺮﻛﺖ

 

‫ﻣﻰﻛﺮد.

 

‫در ﺑﺴﻴﺞ و ﺳﭙﺎه ﺣﻀﻮر داﺷﺖ. در ﺑﺴﻴﺞ ﻣﺪرﺳﻪ ﻧﻴﺰ ﻓﻌ‪ﺎﻟﻴ‪ﺖ ﻣﻰﻛﺮد. ﻛﻼس ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ داﻳﺮ ﻣﻰﻧﻤﻮد. ﺑـﺎ

 

‫ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ در ﺳﺘﻴﺰﺑﻮد.

 

‫ﺑﺎ ﺷﺮوع ﺟﻨﮓ ﺗﺤﻤﻴﻠﻰﺑﻪ ﺟﺒﻬﻪﻫﺎى ﺣﻖ ﻋﻠﻴﻪ ﺑﺎﻃﻞ ﺷﺘﺎﻓﺖ. رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺟﺒﻬﻪ را ﺗﻜﻠﻴـﻒ ﻣـﻰداﻧـﺴﺖ.

 

‫ﻣﻰﮔﻔﺖ: ﭘﻴﺮوزى از آنِ ﻣﺎﺳﺖ. او ﺑﺮاى ﻣﺤﻔﻮظ ﻧﮕﻪداﺷﺘﻦ درﺧﺖ اﻧﻘﻼب از ﮔﺰﻧﺪ دﺷﻤﻨﺎن، ﺟﺒﻬﻪ را

 

‫ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺗﺮﺟﻴﺢ داد.

 

‫ﺑﻰﺑﻰ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺳﻴ‪ﺪ ﻧﮋاد - ﻣﺎدر ﺷﻬﻴﺪ - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: از ﺳﺮﺑﺎزى ﻣﻌﺎف ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﺮﮔﻪى ﻛﻔﺎﻟﺖ را ﮔﺮﻓﺘﻪ

 

‫ﺑﻮد و از اﻳﻦ ﻛﺎر ﺑﺴﻴﺎر ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮد. ﻣﻰﮔﻔﺖ: ﺑﺎ اﻳﻦ ﻛﺎر ﻣﻦ از رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺟﺒﻬﻪ ﺑﺎز ﻣﺎﻧﺪم. ﻳﻚ روز آﻣـﺪ و

 

‫ﮔﻔﺖ: وارد ﺳﭙﺎه ﭘﺎﺳﺪاران ﺷﺪم و ﻣﻰﺧﻮاﻫﻢ ﺑﻪ ﺟﺒﻬﻪ ﺑﺮوم. اﮔﺮ ﺑﺮاى ﺗﺤﻘﻴﻘﺎت آﻣﺪﻧﺪ، آﺑﺮوى ﻣﺮا ﺣﻔﻆ

 

‫ﻛﻨﻴﺪ. در ﺗﺤﻘﻴﻘﺎت ﻣﺤﻠّﻰ، ﻣﺎ ﻫﺮﭼﻪ از او دﻳﺪه ﺑﻮدﻳﻢ، ﮔﻔﺘﻴﻢ ﻛﻪ او ﻫﻢ ﺑﺴﻴﺎر ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪ.

 

‫ﺑﺮاى ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ از ﺑﻴﺖ اﻣﺎم اﻧﺘﺨﺎب ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺣﺪود ﺷﺶ ﻣﺎه در ﺑﻴﺖ اﻣﺎم ﺑﻮد.

 

‫ﻣﺎدر ﺷﻬﻴﺪ ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﻳﻚ روز ﮔﻔﺖ: ﻣﻰﺧﻮاﻫﻢ ﺑﻪ ﺟﺒﻬﻪ ﺑﺮوم. ﮔﻔﺘﻢ: ﺗﻮ ﺻﺒﺢ و ﺷﺐ ﺻـﻮرت اﻣـﺎم را

 

‫ﻣﻰﺑﻴﻨﻰ و اﻳﺸﺎن را زﻳﺎرت ﻣﻰﻛﻨﻰ، اﻳﻦ ﻛﻪ از ﺟﺒﻬﻪ ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ. ﮔﻔـﺖ: ﻣـﻰﺧـﻮاﻫﻢ ﺑـﻪ اﻣـﺎم و ﻣـﺮدم

 

‫ﺧﺪﻣﺘﻰ ﻛﺮده ﺑﺎﺷﻢ. او ﻣﺮدم را ﺑﺮاى رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺟﺒﻬﻪ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻣﻰﻛﺮد.

 

‫ﻣﺪ‪ت ﻛﻤﻰ را در ﻣﺮﺧّﺼﻰ ﻣﻰﮔﺬراﻧﺪ و ﻣﺪ‪ت زﻳﺎدى را در ﺟﺒﻬﻪ ﺑﻮد.

 

‫ﺑﺎ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﺧﻮد ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪﺑﻮد ﭼﺎهﻫﺎى ﻧﻔﺘﻰ را - ﻛﻪ ﻋﺮاق آﺗﺶ زده ﺑﻮد - ﻣﻬﺎر ﻛﻨﺪ.

 

‫در ﺟﺒﻬﻪ ﺑﺎ وﺟﻮدى ﻛﻪﻳﻚ رزﻣﻨﺪه اﺣﺘﻴﺎج ﺑﻪ ﺗﻐﺬﻳﻪ و اﻧﺮژى دارد، او ﺑﻪ ﺑﻴﻤﺎران ﺧﻮن اﻫﺪا ﻣﻰﻛﺮد.

 

‫ﺑﻰﺑﻰ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺳﻴ‪ﺪ ﻧﮋاد - ﻣﺎدر ﺷﻬﻴﺪ - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﺑﻪ ﻣﺮﺧّـﺼﻰ ﻛـﻪ آﻣـﺪه ﺑـﻮد، ﺑـﺴﻴﺎر ﻧﺎراﺣـﺖ ﺑـﻮد.

 

‫ﻣﻰﮔﻔﺖ: در ﺟﻠﻮى ﭼﺸﻢﻣﻦ ﻳﺎزده ﻧﻔﺮ ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪﻧﺪ، ﻋﺪ‪ه اى آب ﻣﻰﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ، ﻋﺪ‪ه اى زﺧﻤﻰ ﺑﻮدﻧـﺪ و

 

‫ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺮﻳﻊ آنﻫﺎ را ﺑﻪ ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎن ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻰﻛﺮدﻳﻢ، وﻟﻰ ﻣﻦ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﻪ آن ﺻﻮرت ﻛﺎرى اﻧﺠﺎم دﻫﻢ.

 

‫در ﺟﺒﻬﻪ ﺳﻌﺎدت داﺷﺖﻛﻪ اﻣﺎم زﻣﺎن(ﻋﺞ) را زﻳﺎرت ﻛﻨﺪ و ﻃﺮح ﻳـﻚ ﻋﻤﻠﻴ‪ـﺎت را از اﻳـﺸﺎن درﻳﺎﻓـﺖ

 

‫ﻧﻤﺎﻳﺪ.

 

‫ﺷﻬﻴﺪ ﺣﺎﺟﻰ ﻏﻼﻣﺰاده ﺳﺒﺰﻳﻜﺎر در ﻧﺎﻣﻪاى ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮاده اش ﻣﻰﻧﻮﻳﺴﺪ: ﺧﺪﻣﺖ واﻟﺪﻳﻦ ﻋﺰﻳـﺰ و ﻣﻬﺮﺑـﺎﻧﻢ

 

‫ﺳﻼم ﻋﺮض ﻣﻰﻛﻨﻢ. اﻣﻴﺪوارم ﻛﻪ ﺣﺎﻟﺘﺎن ﺧﻮب ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﺪر و ﻣﺎدر ﻋﺰﻳﺰ، در ﻫﻨﮕﺎم ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺳﺎل ﻧﻮ ﺑـﺮاى

 

‫ﻓﺮج اﻣﺎم زﻣﺎن(ﻋﺞ) و ﺳﻼﻣﺘﻰ اﻣﺎم اﻣ‪ﺖ و ﭘﻴﺮوزى رزﻣﻨﺪﮔﺎن اﺳﻼم ﺣﺘﻤﺎً دﻋﺎ ﻛﻨﻴﺪ.

 

‫ﻣﺎدر ﺷﻬﻴﺪ ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: در ﻳﻜﻰ از ﻣﺄﻣﻮرﻳ‪ﺖﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻗﻮﭼﺎن رﻓﺘﻪﺑﻮد ﻛﻪ در آن ﺟﺎ ﺑـﺮف ﺳـﻨﮕﻴﻨﻰ

 

‫ﺑﺎرﻳﺪه ﺑﻮد. ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦﺧﺎﻃﺮ ﺑﻪ ﻏﺎرى ﻛﻪ در ﻫﻤﺎن ﻧﺰدﻳﻜﻰ ﺑﻮده ﭘﻨﺎه ﻣﻰﺑﺮﻧﺪ و ﻣﺎﺷﻴﻦ ﭘﺎﺳﮕﺎه ﻣﺠﻬ‪ﺰ ﺑـﻪ

 

‫زﻧﺠﻴﺮ ﭼﺮخ ﻧﺒﻮد و اﻳﺸﺎن ﺑﺮاى آوردن زﻧﺠﻴﺮ ﺑﻪ ﭘﺎﺳﮕﺎه ﻣﻰرود و ﻣﺎﺷﻴﻦ را از ﺑﺮفﻫﺎ ﺑﻴﺮون ﻣـﻰآورﻧـﺪ.

 

‫در آن ﻫﻮاى ﺑﺴﻴﺎر ﺳﺮد اﻳﺸﺎن ﺑﻪ ﺷﺪ‪ت ﻣﺮﻳﺾ ﻣﻰﺷﻮد. ﭼﻨﺪ روزى را در ﺧﺎﻧﻪ اﺳـﺘﺮاﺣﺖ ﻛـﺮد، وﻟـﻰ

 

‫ﺑﻬﺒﻮد ﻧﻴﺎﻓﺖ. او را ﺑﻪ ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎن ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻛﺮدﻳﻢ. ﺑﺪﻧﺶ ﻋﻔﻮﻧﺖ ﻛﺮده ﺑﻮد و ﺑﻴﻤﺎرﻳﺶ واﮔﻴـﺮدار ﺑـﻮد. ﺑـﻪ

 

‫ﻫﻤﻴﻦ ﺧﺎﻃﺮ دﻋﺎ ﻛﺮدم ﻛﻪ ﻳﺎ اﺑﺎاﻟﻔﻀﻞ(ع) ﭘﺴﺮم را ﺷﻔﺎ ﺑﺪه. و ﮔﻮﺳﻔﻨﺪى را ﺑـﺮاﻳﺶ ﻧـﺬر ﻛـﺮدم. روز

 

‫ﺑﻌﺪ ﺣﺎﻟﺶ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ روز اﺳﺘﺮاﺣﺖ در ﻣﻨﺰل، ﺑﻪ ﺟﺒﻬـﻪ رﻓـﺖ. زﻣـﺎﻧﻰ ﻛـﻪ ﺑـﻪ ﺟﺒﻬـﻪ

 

‫ﻣﻰرﻓﺖ ﮔﻔﺖ: در روى ﺗﺨﺖ ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎن دﻋﺎ ﻛﺮدم ﻛﻪ ﺧﺪاﻳﺎ، اﮔﺮ ﻋﻤﺮم ﺳﺮآﻣﺪه، ﻣﺮا در ﺟﺒﻬـﻪ ﺷـﻬﻴﺪ

 

‫ﻛﻦ.

 

‫در ﺟﺒﻬﻪ ﻣﺠﺮوح ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮاده اش ﭼﻴﺰى ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد. ﻣﺠﺮوﺣﻴ‪ﺖ دﺳﺘﺶ ﺑـﻪ ﺣـﺪ‪ى ﺑـﻮد ﻛـﻪ

 

‫دﺳﺘﺶ ﻗﻄﻊ ﺷﺪ.

 

‫ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮاده اش ﺗﻮﺻﻴﻪﻣﻰﻛﺮد: ﺣﺠﺎب را رﻋﺎﻳﺖ ﻛﻨﻴﺪ. ﻧﻤﺎز ﺑﺨﻮاﻧﻴﺪ، ﻧﻤﺎز را ﺳﺮ وﻗﺖ ﺑﻪ ﺟﺎ ﺑﻴﺎورﻳﺪ.

 

‫آﺧﺮﻳﻦ ﺻﺤﺒﺘﺶ ﺑﺎ ﻣﺎدر اﻳﻦ ﺑﻮد: در ﺷﻬﺎدت ﻣﻦ ﮔﺮﻳﻪ ﻧﻜﻨﻴﺪ.

 

‫ﺑﻰﺑﻰ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺳﻴ‪ﺪ ﻧﮋاد - ﻣﺎدر ﺷﻬﻴﺪ - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: آﺧﺮﻳﻦ ﺑﺎرى ﻛﻪ ﻣﻰﺧﻮاﺳﺖﺑـﻪ ﺟﺒﻬـﻪ ﺑـﺮود ﻳـﻚ

 

‫اﺳﻠﺤﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﺰل آورد و ﮔﻔﺖ: اﻳﻦ اﺳﻠﺤﻪ ﻣﺎل ﺑﻴﺖ اﻟﻤﺎل اﺳﺖ، ﻣـﺎل ﺟﺒﻬـﻪ. ﻣـﻦ اﻳـﻦ اﺳـﻠﺤﻪ را ﭘﻴـﺪا

 

‫ﻛﺮدم، اﮔﺮ ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪم اﻳﻦ اﺳﻠﺤﻪ را ﺑﻪ دﻓﺘﺮ ﻛﺎرم ﺑﺪﻫﻴﺪ. ﻣﺠ‪ﻮز ﻧﮕﻪدارى اﺳﻠﺤﻪ را ﻫﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﺑﻌﺪ

 

‫از ﺷﻬﺎدﺗﺶ اﺳﻠﺤﻪ را ﺑﻪ دﻓﺘﺮ ﻛﺎرش ﺑﺮدم و ﺗﻌﺪادى از ﻃﺮحﻫـﺎى ﻋﻤﻠﻴ‪ـﺎت را ﺑـﻪ ﻫﻤﻜـﺎراﻧﺶ دادم. او

 

‫ﻣﺴﺌﻮل ﻃﺮح و ﻋﻤﻠﻴ‪ﺎت ﺑﻮد.

 

‫ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﻗﺒﻞ از ﺷﻬﺎدﺗﺶ ﺧﻮاب دﻳﺪم ﻛﻪ ﻣﻰﺧﻮاﻫﻢ ﺑﻪ ﻛﺮﺑﻼ ﺑﺮوم و ﻳﻚ ﭼﺎدر ﺳﻔﻴﺪى ﺑﺮ

 

‫ﺳﺮ ﻛﺮدم. ﺑﻌﺪ ﻛﻪ از ﺧﻮاب ﺑﻴﺪار ﺷﺪم ﺧﺒﺮ ﺷﻬﺎدت ﻓﺮزﻧﺪم را ﺑﻪ ﻣﻦ دادﻧﺪ. وﻗﺘﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ: او ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪه

 

‫اﺳﺖ. ﮔﻔﺘﻢ: اﻟﺤﻤﺪﻟﻠّﻪ رب‪اﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ ﻛـﻪ ﺳـﻌﺎدت داﺷـﺖ ﺷـﻬﻴﺪ ﺷـﻮد. در ﺟﺒﻬـﻪ ﺟـﺎن ﭘﺎﻧـﺼﺪ ﻧﻔـﺮ از

 

‫رزﻣﻨﺪﮔﺎن را ﻧﺠﺎت ﻣﻰدﻫﺪ و ﺑﻌﺪ ﺧﻮدش ﺑﻪ درﺟﻪى رﻓﻴﻊ ﺷﻬﺎدت ﻧﺎﻳﻞ ﻣﻰﮔﺮدد.

 

‫ﻋﻠﻰ اﺻﻐﺮ ﺣﺎﺟﻰ ﻏﻼﻣﺰاده ﺳﺒﺰﻳﻜﺎر در ﺗﺎرﻳﺦ 21/11/1364 در ﻋﻤﻠﻴ‪ﺎت واﻟﻔﺠﺮ 8 در اروﻧﺪ رود، ﺑﺮ اﺛﺮ

 

‫اﺻﺎﺑﺖ ﺗﺮﻛﺶ ﺑﻪ ﺷﻬﺎدت رﺳﻴﺪ. ﭘﻴﻜﺮ ﻣﻄﻬ‪ﺮ ﺷﻬﻴﺪ ﭘـﺲ از ﺣﻤـﻞﺑـﻪ زادﮔـﺎﻫﺶ، در ﺑﻬـﺸﺖ رﺿـﺎ(ع)

 

‫ﻣﺸﻬﺪ ﺑﻪ ﺧﺎك ﺳﭙﺮده ﺷﺪ.

 

‫اﻗﺪس ﺣﺎﺟﻰ ﻏﻼﻣﺰاده ﺳﺒﺰﻳﻜﺎر - ﺧﻮاﻫﺮ ﺷﻬﻴﺪ - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: زﻣﺎﻧﻰ ﻛﻪ در ﻗﻴﺪ ﺣﻴﺎت ﺑﻮدﻧﺪ، ﻣﺮا اذﻳ‪ﺖ

 

‫ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ. ﺑﻌﺪ از ﺷﻬﺎدﺗﺶ ﺑﻪ ﺧﻮاب ﻳﻜﻰ از ﻫﻤﺴﺎﻳﻪﻫﺎ آﻣﺪه و ﮔﻔﺘﻪ ﺑـﻮد: ﺑـﻪ ﺧـﻮاﻫﺮم ﺑﮕﻮﻳﻴـﺪ ﻣـﺮا

 

‫ﺑﺒﺨﺸﺪ. ﮔﻔﺘﻢ: اى ﻛﺎش زﻧﺪه ﺑﻮد و ﻣﺮا اذﻳ‪ﺖ ﻣﻰﻛﺮد. ﻣﻦ او را ﺑﺨﺸﻴﺪه ام. ﺑﻌﺪ از ﺷﻬﺎدت ﺑﺮادرم ﺧﻮاب

 

‫دﻳﺪم در ﻳﻚ ﺑﺎﻏﻰ ﻫﺴﺘﻢﻛﻪ ﻳﻚ ﻗﺴﻤﺖ از ﺑﺎغ ﻧﻮراﻧﻰ اﺳﺖ و ﻗﺴﻤﺖ دﻳﮕﺮ ﭘﺮ از درﺧـﺖ. ﺑـﻪ ﻗـﺴﻤﺖ

 

‫ﻧﻮراﻧﻰ ﺑﺎغ رﻓﺘﻢ ﻛﻪﺻﺪاى ﺑﺮادرم را ﺷﻨﻴﺪم. ﮔﻔﺖ: آن ﺟﺎ ﻣـﺎل آﻗﺎﺳـﺖ. در ﻣـﺎه ﻣﺒـﺎرك رﻣـﻀﺎن ﻫـﻢ

 

‫ﺧﻮاب دﻳﺪم ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻦﺧﺮﻣﺎ ﻣﻰدﻫﺪ.

 

‫ﻣﺎدر ﺷﻬﻴﺪ ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﺑﻌﺪ از ﺷﻬﺎدت ﭘﺴﺮم ﺧﻮاب دﻳﺪم ﻛﻪ در ﻛﻨﺎر درﻳﺎ ﻫﺴﺘﻢ. ﻧﺼﻔﻰ از ﺑﺪن ﺷـﻬﻴﺪ

 

‫در آب اﺳﺖ و ﻧﺼﻔﻰ دﻳﮕﺮ در ﺧﺸﻜﻰ و ﺳﺮش در داﻣﻦ آﻗﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﺳﺮ در ﺑﺪن ﻧﺪارد و در ﺣﺎل ﺧﻮاﻧﺪن

 

‫ﻧﻮﺣﻪ اﺳﺖ و دو ﭘﺴﺮﻋﻤﻮى ﺷﻬﻴﺪ آنﺟﺎ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ از ﺧﻮاب ﺑﻴﺪار ﺷﺪم.

 

‫{ﺷﻬﻴﺪ در وﺻﻴ‪ﺖ ﻧﺎﻣﻪى ﺧﻮد ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﺑﻪ ﺑﺮادران ﻫﻤﺮزم ﺳﻼم ﻋـﺮض ﻣـﻰﻛـﻨﻢ و اﻣﻴـﺪ ﺳـﺮاﻓﺮازى

 

‫اﺳﻼم را ﺑﻪ دﺳﺖ ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺷﻤﺎ ﻋﺰﻳﺰان دارم. ﺑﻪ واﻟﺪﻳﻦ ﮔﺮاﻣﻴﻢ درود ﻣﻰﻓﺮﺳﺘﻢ ﻛﻪ ﻣﺮا در داﻣﻦ ﭘﺮ ﻣﻬﺮ

 

‫و ﻣﺤﺒ‪ﺖ ﺧﻮد اﻧﺴﺎﻧﻰ ﭘﺮوراﻧﺪهاﻧﺪ ﺗﺎ در اﻳﻦ اﻳ‪ﺎم ﺣﺴ‪ﺎس ﺑﺘﻮاﻧﻢ اﻧﺪﻛﻰ ﻳﺎر و ﻃﺮﻓﺪار اﺳـﻼم ﺑﺎﺷـﻢ و ﺑـﻪ

 

‫ﻧﺪاى ﺳﺮور ﺷﻬﻴﺪان - ﻛﻪ اﻣﺮوز از ﺣﻠﻘﻮم ﻓﺮزﻧﺪ ﻋﺰﻳﺰﺷﺎن ﺑﻴﺮون ﻣﻰآﻳﺪ - ﭘﺎﺳﺦ ﻣﺜﺒـﺖ دﻫـﻢ. ﻋﺰﻳـﺰان

 

‫ﺑﺪاﻧﻴﺪ درﺧﺖ ﺗﻨﻮﻣﻨﺪ اﺳﻼم ﻧﻴﺎز ﺑﻪ ﺣﺮاﺳﺖ دارد. از ﻳﻚ ﻃﺮف ﺑﺎﻳـﺪ ﭘﺎﺳـﺪارى و از ﻃـﺮف دﻳﮕـﺮ ﺑﺎﻳـﺪ

 

‫ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺷﻮد. ﭼﻮن ﻳﻚ درﺧﺖ ﻛﻪ ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﺧﻮب ﻣﻴﻮه دﻫﺪ ﺑﺎﻳﺪ از ﻟﺤﺎظ ﻣﻮاد ﻣﻌﺪﻧﻰ، آب و ﻏﻴﺮه ﺧـﻮب

 

‫ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﻮد و ﻫﻤﭽﻨﻴﻦﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮگﻫﺎى اﺿﺎﻓﻰ او ﭼﻴﺪه ﺷﻮد ﺗﺎ ﺑـﻪ ﻳـﻚ درﺧـﺖ ﺗﻨﻮﻣﻨـﺪ ﺗﺒـﺪﻳﻞ ﺷـﻮد.

 

‫درﺧﺖ اﺳﻼم ﻫﻢ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪﭘﺎﻳﺪار ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ از او ﭘﺎﺳﺪارى ﻛﺮد و ﻋﺪ‪هاى ﻫﻢ ﺷﻬﻴﺪ ﺷﻮﻧﺪ. اﮔﺮ ان ﺷﺎءاﻟﻠّﻪ

 

‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺷﻬﺎدت را ﻧﺼﻴﺐﻣﻦ ﻛﺮد ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ زﻳﺮا ﺛﻤـﺮهى آن را ﺑـﻪ زودى ﺧﻮاﻫﻴـﺪ دﻳـﺪ. ﻣـﺎ ﺑﺎﻳـﺪ

 

‫ﺗﻮﺻﻴﻪى ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻰ(ع) را ﺳﺮﻟﻮﺣﻪى ﻛﺎر ﺧﻮد ﻗﺮار دﻫﻴﻢ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ: اوﺻﻴﻜﻢ ﺑﺘﻘـﻮى اﷲ و ﻧﻈـﻢ

 

‫اﻣﺮﻛﻢ.

 

‫اى رزﻣﻨﺪﮔﺎن ﻫﻴﭻ ﻛﺲﻗﺎدر ﺑﻪ ﺗﺸﻜّﺮ و ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻛﺎرﻫﺎى ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻪ ﺟﺰ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻳﻜﺘﺎ. ﭘﺲ ﻣﻮاﻇﺐ

 

‫ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻛﻪ از ﺣﺮف ﺑﻌﻀﻰ از ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﻦ ﻧﺮﻧﺠﻴﺪ ﻛﻪ ﺷﻤﺎ را از ﺟﻨﮓ ﺑﺮﮔﺮداﻧﻨﺪ. ﺻﺒﻮر ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎ

 

‫ﺻﺎﺑﺮﻳﻦ اﺳﺖ، ﭼﻮن ﺟﻨﮓ اﺳﺖ و ﻋﺰّت و ﺷﺮف ﻣﺎ در ﮔﺮو ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻨﮓ اﺳﺖ، ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺠﻨﮕﻴﻢ، ﺷـﻬﻴﺪ

 

‫ﺷﻮﻳﻢ و ﻫﻤﻪ اﻳﻦﻫﺎ ﺑﺮاى ﻫﺪﻓﻰ ﻣﻘﺪ‪س اﺳﺖ ﻛﻪ رﺿﺎى ﺧﺪا در آن اﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ از ﺧﺪا ﺑﺨﻮاﻫﻴﻢ ﻛﻪ اﮔـﺮ

 

‫روزى ﻋﻤﺮ ﻣﺎ ﺳﺮآﻣﺪ و ﺧﻮاﺳﺘﻴﻢ ﺗﺮك دﻧﻴﺎ ﻛﻨﻴﻢ، ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺑﻪ او و ﺷﻬﺎدت در راه او ﺑﻪ ﺳﻮﻳﺶ ﺑﺸﺘﺎﺑﻴﻢ.

 

‫ﻣﺎدرم، اﮔﺮ ﻣﺸﻴ‪ﺖ ﺧﺪا ﺑﺮ اﻳﻦ ﺷﺪه ﻛﻪ ﺷﻬﻴﺪ ﺷﻮم، ﺗﻮ ﻧﻴﺰ راﺿـﻰ ﺑـﺎش، ﻣﺎﻧﻨـﺪ ﻣـﺎدران دﻳﮕـﺮ ﺷـﻬﺪا.

 

‫ﭘﺪرم، ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮ دورى ﻣﻦ ﮔﺮﻳﻪ ﻧﻜﻦ. ﺻﺒﻮر ﺑﺎش، ﭼﻮن ﺗﻮ ﺣﺒﻴﺐ ﺧﺪاﻳﻰ. ﺧﻮاﻫﺮم، ﻏـﻢ از دﺳـﺖ دادن

 

‫ﺑﺮادرت را ﻧﺨﻮر، ﺷﺎد ﺑﺎش و ﻃﻠﺐ ﻣﻐﻔﺮت ﻛﻦ. ﺑﺮاى اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ(ع) ﮔﺮﻳﻪ ﻛﻨﻴـﺪ و از اﻳـﺸﺎن ﺑﺨﻮاﻫﻴـﺪ

 

‫ﻛﻪ ﺷﻤﺎ را از ﻳﺎران ﺧﻮدش ﻗﺮار دﻫﺪ.}